Նրանց ընկղմումի պատմությունը մեկնարկել էր առել դեռևս այս տարվա սկզբին, երբ որոշվել էր «Համահայկական մրցանակաբաշխություն-2016»-ի շրջանակներում կազմակերպել էստրադային-հայրենասիրական երգի մրցույթ: Հայ մեծ արվեստասեր և մեկենաս Արա Աբրահամյանն անմիջապես արձագանքել էր դրան և վստահեցրել, որ ինքը և միայն ինքը կարող է երգահանների հովանավորը լինել ու գործի ֆինանսական կողմը անձամբ էր ստանձնել:

Պայծառ հեռանկարից ոգևորված կոմպոզիտորները իսկույն գործի էին անցել, մեկը մյուսի ետևից երգեր էին ծնվել, իսկ հուլիսին ամփոփվել էր մրցանակաբաշխությունը: Բայց առանց պարգևների: Ամենավճռորոշ պահին Արա Աբրահամյանն ու նրա խոստացած փողերն անհետացել էին: Այս իրավիճակն այնքան ծանոթ է, որ նույնիսկ անհրաժեշտություն էլ չկա մանրամասների մեջ խորանալու:

Աբրահամյանի «թռնող» տեսակը վաղուց է հայտնի նրա գրպանի վրա հույս դնող միամիտներին: Միայն ասենք, որ Կոմպոզիտորների միությունը՝ իր ողջ ղեկավար կազմով, մի քանի ամիս շարունակ զբաղված էր որոնողական աշխատանքներով:

Վերջում կարծես թե գտան: Ամեն դեպքում, այսօր երգի մրցույթի հաղթողներին հանձնեցին դիպլոմներն ու պարգևները: Բայց միության նախագահ Արամ Սաթյանը չդիմացավ ու իր խոսքում ասաց, որ երաժիշտները մուրացկան չեն: Հետո նաև նշեց, թե հուլիսին ամփոփված մրցանակաբաշխության պարգևները տեղ հասան նոր տարվա շեմին, մինչդեռ մրցույթը ավանսով չեն կազմակերպում, և եղածից դասեր քաղելով այլևս ավանսով որևէ մրցույթ չի կազմակերպվի:

Արամ Սաթյանը և մյուսները ավելի ճիշտ կանեն, եթե իրենց միտքը կենտրոնացնեն ոչ թե ավանսների վրա, այլ այն խնդրի, թե ում են վստահում ստեղծագործական պրոցեսի գնահատումը: Նույնիսկ երեխան գիտի, թե ինչ արժի Աբրահամյանի խոսքը: Իսկ մի ամբողջ միության նախագահ այդ պարզ ու հասարակ ճշմարտությունը դեռ չի յուրացրել:

shame.am