Վարչապետ Կարեն Կարապետյանն հայտարարեց, որ ինքը անդամակցելու է Հանրապետական կուսակցությանը: Ինչպես կասեր մեծ կոմբինատոր Օստապ Իբրահիմովիչը, նա չդիմացավ առերեսմանը: Բայց ստացվում է այնպես, որ վարչապետն այդ քայլին գնում է որոշակի առաքելությամբ:
Գոնե նման հետևություն կարելի է անել նրա խոսքերից: «Ինչպես մյուս կուսակցությունները, ՀՀԿ-ն նույնպես օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ պատճառներից ելնելով ոչ միշտ է եղել արդյունավետ, բայց ՀՀԿ-ն այն կուսակցությունն է, որ գիտակցելով երկրի անվտանգության ու զարգացման համար իր պատասխանատվությունը, որոշում է կայացրել փոխվել և ունի իր մեջ այդ ներուժը»,- ընդգծել է նա:
Կարեն Կարապետյանի մտքերի ուղեծիրը հասկանալի է, անհասկանալին դրանց տրամաբանությունն է:
Ասենք թե ՀՀԿ-ն փոխվեց: Բայց եթե մշտապես պիտի լինեն վարչապետի հիշատակած օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ պատճառները, ապա ստացվում է, որ անարդյունավետություն նույնպես լինելու է:
Այդ դեպքում ի՞նչ իմաստ կա փոխվել: Եվ հետո, փոխվել ու ի՞նչ դառնալ: Չէ՞ որ փոփոխությունը դեռ չի նշանակում, թե դա շրջադարձ է դեպի լավը:
Բայց Կարապետյանի խոսքը մի երկրորդ ենթաշերտ էլ ունի:

Այնպես է ստացվում, որ կուսակցության փոխվելու ցանկությունը զուգադիպում է վարչապետի անդամագրման ցանկության հետ: Եվ դուրս է գալիս, որ հենց նա էլ պիտի գնա ու ՀՀԿ-ն վերաձևի իր պատկերացումներին ու ծրագրերին համպատասխան: Իսկ եթե հաշվի առնենք, որ արդեն երկու ամիս վարչապետ Կարապետյանը միայն մի գործով է զբաղված՝ մարդկանց ազատել-նշանակելով, ապա կստացվի, որ Կարապետյանը դառնալու է ՀՀԿ-ի ցախավելը, մաքրելու է Ավգյան ախոռները:
Մնում է միայն իմանալ, թե ներսում գտնվողները ինչպե՞ս են վերաբերվում սանիտարական խստացումներին: Եվ, իհարկե, լավ կլիներ իմանալ. ավելագործությունը դրակա՞ն, թե՞ բացասական ազդեցություն է ունենալու երկրի վրա:
Քանզի նրա փոփոխություններից դեռ խեր չկա. մեկը դառնում է վիագրա, մյուսի խելքն ու միտքը սեփական հիվանդանոցն է, էն մյուսն իր արևին ազգանվեր գործեր է անում` իր տուն հրավիրելով նախկին նախարարների...

shame.am