ԱԻՄ առաջնորդ Պարույր Հայրիկյանը շատ հետաքրքիր բան է մտածել: Նա սիրում է, երբ պայքար կա, սակայն այնքան էլ չի սիրում, երբ այդ պայքարին անձամբ է մասնակցում: Ու որպեսզի այսուհետ իր ներկայությունը պարտադիր չլինի ու դիտարկվի իբրև սուրբ հոգու առկայություն, նա հնարամիտ եղանակ է գտել: Հայրիկյանը տանը հանգիստ կնստի ու հասարակ մահկանացուներին իր երկնային բարձունքներից հրահանգներ կտա, թե ինչ է պետք անել, որտեղ է պետք հավաքվել, ուր է պետք գնալ:

Ճիշտ այդպես նա վարվեց նաև այսօր՝ ժամը 16:00-ին Ազատության հրապարակում հավաք հրավիրելով: Հանգիստ բազմեց սեփական հարկի տակ, բացեց ֆեյսբուքյան էջն ու այնտեղ գրեց. «ԿՈՉ-ՀՐԱՎԵՐ. Հայության ներկայի դժբախտությունների հիմքում 1921թ. մարտի 16-ի լենին-աթաթուրք ապօրինի պայմանագիրն է։ Դրանով մասնատվեց մեր երկիրը, և ժողովրդին անտեսելով իշխանության բերվեցին ռուս-թուրքական ուժերի բոլշևիկ կամակատարներ։ Նույն ոգով արդեն 2015թ. դեկտեմբերի 6-ին նույն ուժերի ժառանգորդները արհամարհեցին Հայաստանի քաղաքացու կարծիքը՝ կեղծելով սահմանադրական հանրաքվեի արդյունքները։ Մարտի 16-ին հրավիրած հանրահավաքը կարող է պատմական նշանակություն ունենալ, եթե մենք՝ հանրաքվեի ժամանակ ՈՉ ասած քաղաքացիներս, պարզապես ՄԻԱՍԻՆ կանգնենք Ազատության հրապարակում»։

Երբ Հայրիկյանն ասում է՝ միասին կանգնենք, դա չի նշանակում, թե ինքն էլ կկանգնի այնտեղ: Ասենք ավելին, Հայրիկյանն այս պահին կանգնած, նստած կամ պառկած է հանրապետության սահմաններից դուրս ինչ-որ մի ապահով ու խաղաղ վայրում: Սակայն, ինչպես արդեն նշել էինք, նա սուրբ հոգին է, նա ամենուր է, ամենքի մեջ է իր բացակա ներկայությամբ: Միայն այն տարբերությամբ, որ հրապարակ գնացածները կմրսեն, կընկնեն անձրևի տակ, թերևս նաև բախվեն ոստիկանների հետ, բերման ենթարկվեն, բայց սուրբ հոգին այդ ամենը զգալ չի կարող: Նա վեր է, շատ վեր է հողեղեն տառապանքներից:

Ու հետո՝ ինչո՞ւ զայրանալ այդ մարդու վրա:

Հայրիկյանը ճառ ասի՞, թե՞ զանգ կախի:

shame.am