«Մեր ձևով» շարժման առաջին հաշվետու ժողովից հետո լրագրողների հետ զրույցում այդ շարժման համակարգող Նարեկ Կարապետյանը վստահեցրել է, որ «Մեր ձևովի» վարչապետի թեկնածուն կլինի ընդունելի, և բոլորը կհավանեն նրա թեկնածությունը: «Մենք մեր թեկնածուի մասին կհայտարարենք, երբ քաղաքական ուժ դառնալու մասին կհայտարարենք։ Մենք ասել ենք, որ Ռոբերտ Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի հետ նախընտրական որևէ միավորման չենք գնալու, բայց չենք ասել, որ այդ ուժերի որևէ ներկայացուցչի հետ համագործակցության կամ միավորման չենք գնա»,–մասնավորապես՝ հայտարարել է Կարապետյանը՝ հավելելով, որ իրենք պատրաստ են բոլորի հետ համագործակցության, բայց ունեն երկու նախապայման՝ մարդիկ, ում հետ համագործակցելու են, պետք է լինեն իրենց գործում պրոֆեսիոնալներ և ունենան «մաքուր ձեռքեր»:

Կարապետյանը, փաստորեն, վստահեցնում է, որ իրենց թեկնածուն կլինի ընդունելի բոլորի համար, ինչն ակհայտորեն չափազանցություն է: Քաղաքական իրականության մեջ չկա թեկնածու, որը կարող է համընդհանուր հավանության արժանանալ։ Հետևաբար՝ այս ձևակերպումը չի կարող համարվել որպես իրատեսական քաղաքական գնահատական, այլ՝ փորձ՝ հասարակությանը հույսով անելու կամ նույնիսկ ինչ-որ իմաստով մանիպուլացնելու:
Ինչ վերաբերում է նախկին իշխանությունների մասին «Տաշիր Սամոյի» եղբորորդու հայտարարություններին, ապա նկատենք, որ գործ ունենք որոշակի քաղաքական տեխնոլոգիայի հետ: Մի կողմից՝ փորձ է արվել շրջանցել ընտրողների համար ամենազգայուն հարցերից մեկը՝ նկատի ունենալով նախկինների խոցելի վարկանիշը, որպեսզի «նոր ուժ» փնտրողներին իբր չխրտնեցնեն, մյուս կողմից՝ դուռը փաստացի բաց են թողնում նրանց հետ աֆիլացվողների առաջ: «Մեր ձևովի» ներկայիս կազմն ուսումնասիրելիս կարելի է այս շարժման շարքերում արդեն իսկ հայտնաբերել նախկինների հետ կապ ունեցող դեմքերի:
Այսպիսով՝ արձանագրենք, որ Կարապետյանի այսօրինակ հայտարարությունները նպատակ ունեն՝ մանևրի համար լայն դաշտ բացելու և միաժամանակ պահպանելու «նոր ուժի» իմիջը։ Սակայն հենց սա է, որ կարող է վերածվել վտանգի: Հասարակությունը կարող է դա մեկնաբանել որպես սկզբունքայնության պակասի և անորոշության դրսևորում, նաև ինչ-որ իմաստով լպրծունության հետևանք, ինչը չի կարող օգնել «Կալուգային» գալ իշխանության։