Չնայած հայտարարվել է, որ տեխնիկական անճշտությունների պատճառով Գյումրիի մի քանի տեղամասում կլինի ձայների վերահաշվարկ (31/22, 31/70, 31/67, 31/50, 31/41 տեղամասերում), սակայն դրանք ոչ էական ազդեցություն կունենան վերջնական արդյունքի վրա, որը, պետք է արձանագրել, իշխանությունների համար բավական հիասթափեցնող դուրս եկան: Ճիշտ է՝ ձայների քանակով Սարիկ Մինասյանի հավաքած տոկոսները ավելի շատ են, քան մյուսներինը, սակայն բացաձակ իմաստով Մինասյանը պարտություն է կրել, քանի որ կարողացել է հավաքել ընդամենը 36-37% տոկոս ձայն: Երկրորդ տեղում Գյումրիի նախկին քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյանն է (մոտ 21%), երրորդում՝ Մարտուն Գրիգորյանը (մոտ 16%), 4-րդ տեղը բաժին է հասել մյուս ընդդիմադիր թեկնածուին՝ Ռուբեն Մխիթարյանին (մոտ 9%):

Գյումրիի ընտրությունների քադաքական նշանակությունը համապետական էր. ընդդիմությունն արեց ամեն ինչ՝ ավելի մեծ նշանակություն հաղորդելու դրանց, քանի որ կար համոզմունք, որ եթե Գյոմրիում իշխանություններին չհաջողվի հավաքել 50+1, ապա ՔՊ-ի դիրքերը ողջ երկրով մեկ կթուլանան, ու հնարավոր կլինի նոր քաղաքական ալիք բարձրացնել հենց Երևանում՝ իշխանափոխության հասնելու համար: Նկատենք նաև, որ Փարաքարում, որտեղ զուգահեռաբար ևս ընտրություններ էին, իշխանությունները նույնպես պարտություն են կրել:
Այն, որ ՔՊ-ն չունի ժողովրդական համարում, իհարկե, անվիճելի է, ինչպես և անվիճելի է այն, որ ժամանակն իշխանությունների օգտին չի աշխատում: Բայց արդյոք միայն դա բավարար կլինի՞ հասնելու այն արդյունքին, որի մասին ընդդիմությունն է երազում նույնիսկ այն դեպքում, եթե նույն Գյումրիում մյուս ընդդիմադիր թեկնածուներն իրենց բոլոր ձայները տան երկրորդ տեղը զբաղեցրած Վարդան Ղուկասյանին:
Այս հարցը մեծամասամբ կախված է նրանից, թե արդյոք ընդդիմությունը կկարողանա՞ կապիտալիզացնել իր հնարավորությունները, թե՞ ոչ: Այս հարցն էլ կախված կլինի նրանից, թե արդյոք կհաջողվի՞ իսկապես միասնականություն ապահովել ընդդիմադիրների շրջանում՝ հաշվի առնելով հատկապես դրա թևերի միջև ներկայիս լարվածության փաստը:

Բոլոր դեպքերում նախ հարկավոր է լինելու՝ Գյումրիում հասնելու այնպիսի կոնֆիգուրացիայի, որ ՔՊ-ն իսկապես իշխանազրկվի: Թե ինչպես, կա մի քանի սցենար: Գյումրիում հաջողության գրանցումը դրական ազդեցություն կունենա ողջ երկրով մեկ ընդդիմության հեղինակության վրա, որը սասանված է այսօր:
Հայաստանը պետք է փրկել ՔՊ-ական իշխանության ճիրաններից, իսկ Գյումրիում արձանագրված արդյունքը կարող է այդ գործին շատ լավ ծառայել, եթե ընդդիմությունը կարողանա իսկապես համախմբվել, այլ ոչ թե իրար «կոկորդ կրծել»: