Մեկնաբանելով Նիկոլ Փաշինյանի ամերիկյան այցը, որի արդյունքների վերաբերյալ վերլուծություններն ու դատողությունները թողնում են հակասական տպավորություն՝ ԱՄՆ-ում ՀՀ դեսպան Լիլիթ Մակունցը հայտնել է այցի հիմնական ուղերձները՝ հայ-ամերիկյան ռազմավարական համագործակցության շարունակականության ապահովում և «խաղաղության օրակարգի» առաջմղում:

Մակունցը միաժամանակ պնդել է, որ Փաշինյանի մեսիջները տեղ են հասել, իսկ արդյունքները հայկական կողմի համար գոհացնող պետք է համարել:
Եթե Մակունցի պնդումներն իրականություն են, ապա հարց է առաջանում, թե այդ դեպքում ինչո՞ւ Թրամփը չընդունեց Փաշինյանին, իսկ փոխնախագահ Վենսի հետ ՀՀ ղեկավարի հրապարակած լուսանկարը թերևս առաջ է բերում հարցեր, քան հուսադրում:
Մյուս կողմից՝ հարց է, թե ինչ է նկատի ունեցել Մակունցը «խաղաղության օրակարգի» տակ:
Եթե այն, ինչ որ անում ու հայտարարում է Փաշինյանը, ապա միայն լացել կարելի է. ՔՊ-ի խաղաղության օրակարգը Հայաստանի կապիտուլյացիան անշրջելի դարձնելուն է ծառայում և հիմնված է գրեթե բացառապես ադրբեջանական պահանջների անվերապահ կատարման վրա: Նիկոլ Փաշինյանը մոտավորապես ասում է հետևյալը՝ պատրաստ ենք բավարարել Ադրբեջանի բոլոր պահանջները, միայն թե Բաքուն երաշխավորի, որ չի հարձակվի Հայաստանի վրա: Բայց նույնիսկ այս դեպքում Բաքուն ցուցադրում է երեք մատի կոմբինացիա՝ չթաքցնելով, որ սպասում է հարմար առիթի՝ գրավելու ամբողջ Հայաստանը:
ԱՄՆ-ում Փաշինյանին տվե՞լ են երաշխիքներ, որ Բաքուն չի հարձակվի:
Արևուտքը բաց տեքստով է հայտարարում, որ որևիցե երաշխիք Հայաստանին տալ չի կարող; Հետևաբար՝ ո՞րն է Մակունցի ոգևորության պատճառը, հասկանլի չէ:
Ինչ վերաբերում է հայ-ամերիկյան երկկողմ օրակարգին, ապա հարց է, թե արդյոք այս իշխանություններն ի վիճակի լինելու են այդ օրակարգի սպասարկման ընթացքում սպասարկել նախևառաջ Հայաստանի շահերը, թե՞ գերխնդիրն ընդամենն իշխանության պահպանումն է, որի դիմաց ՔՊ-ն պատրաստ է հանձնել պետությունը:
Այս հարցի պատասխանը գտնելու համար հարկ է ընդամենն ուսումնասիրել ՔՊ-ի կառավարման տարիների քրոնիկոնը ու արձանագրել, որ իշխանությունների համար միակ առաջնային խնդիրը սեփական անձեռնմխելիությունը պահպանելն է ու այդ ճանապարհին թույլ տված հանցագործությունների լեգիտիմացումը: Վերջիվերջո նույն պատերազմն էլ տեղի ունեցավ միայն այն պատճառով, որ նույն Լենա Նազարյանին չասեին դավաճան: Այս մասին, ի դեպ, հենց Նազարյանն էր խոստովանել եթերներից մեկում՝ ավեկորդ անկեղծություն թույլ տալով: