Ամեն անգամ ներսից թե դրսից բարեկամ թե թշնամի սղոցում են մեր ուղեղները, որ խաղաղության պայմանագիր ստորագրվելու է։ Բայց ինչու՞ «բարեկամ» բառը գործածեցի, ի՞նչ բարեկամ, եթե մեր «մահվան դատավճիռը» պիտի ստորագրվի այդ պայմանագրի տակ` Հայաստան առանց Արցախի։

Ալիևի երազանքն է, «բաշխում է» Հայաստանի 29 հազար քառակուսի կիլոմետրը, վերցնում Ղարաբաղը։ Բայց որքան գիտեմ, ըստ ՀՀ վարչապետի ամիսներ առաջվա հայտարարության` նա տեր էր կանգնում Հայաստանի 29, 8 հազար քառակուսի կիլոմետրին։ Որտե՞ղ մնաց այն 0,8 հայկական տարածքը, ոչ մեկը պաշտոնապես չարձագանքեց թշնամու հոխորտանքին, գոնե իմանանք, թե նորից ինչ կորուստներ են լինելու։
Մեր շուրջը բոլորը չեն երկրի կյանքով ապրում, չգիտեմ նրանց ողբա՞մ, թե՞ երանի տամ, որ այս մղձավանջային օրերին խնայում են իրենց, ապրում առօրյա կյանքով, սպասում երկնքից թափվող մանանայի...
Զարմանում եմ, որ դիմանում ենք երկրով ապրողներս, գոնե լավ է, որ հազարավորներ ենք, և որքա՜ն լավ է, որ սղոցում են մեր ուղեղները, սղոցում են մեր ականջները մահամերձ լինելու չափ, բայց դիմանում ենք...
Դիմանում ենք` հիշելով, որ մեր արմատները խորն են, ճյուղավորված, ինչպես երկարակյաց ծառը, դիմանում ենք, երբ գիտենք ապրելը գին ունի, երբ պայքարում ես երկրիդ հավիտենական գոյության համար...
Այսօր 11֊րդ դասարանում հարցրին, թե ինչ նոր գիրք կարող են կարդալ։ Մի՞թե այս դժվար օրերին մեզ ուրիշ գրքեր են պետք, երբ առանց ընթերցելու են մնացել այն պատմական գրքերը, որոնք կարդալով ենք ամրացել, որ դիմանանք, երբ մեզ սղոցում են, դիմանանք, երբ մեզ խլացնում են...
Դասամիջոց էր, մենք զրուցում էինք։ Ինչու՞ հիշեցի Փառանձեմին, որ իր որդիների համար քնելուց առաջ ամուսնուց թաքուն կարդում էր Խորենացու «Հայոց պատմությունը»։ Աշակերտները լրացրին ինձ` հիշելով երեխաների հորը` դավաճան Վասակին։
Նատաշա Պողոսյան