Հաջորդ շաբաթ Ժնեւում տեղի է ունենալու Հայաստանի եւ Ադրբեջանի նախագահների հանդիպում: Այդ մասին տեղեկությունը հայտնել է ՀՀԿ փոխնախագահ Արմեն Աշոտյանը:

Ադրբեջանական կողմից դեռեւս արձագանք չկա: Երեւի դա էլ կուլիսային պայմանավորվածությունների ժանրից է, որ հենց հայկական կողմը պետք է հաստատի նախագահների հանդիպումը, տեղը եւ ժամանակը:

Բայց դա երկրորդական է:

Կարեւոր է, թե հանդիպումից ինչ սպասումներ կան: Այս իմաստով ուշագրավ է, որ հայրենական մեդիա-տիրույթում գլխավոր ընկալումն այն է, որ դա լինելու է անպտուղ հանդիպում, որ սկզբունքային համաձայնության գալու ոչ մի նախապայման չկա, որ... Եվ այս ամենը մատուցվում է որպես հաջողություն:

Այսինքն՝ եթե բուն բանակցությունների մասով քննարկումներ չեն լինելու, ամեն ինչ հանգելու է, այսպես կոչված՝ «Վիեննայի օրակարգի» շուրջ բանավեճին, ապա պետք է համարել, որ Սարգսյան-Ալիեւ հանդիպումների 10-ամյա փուլն ավարտվում է հայկական կողմի համար դրական արդյունքով, քանի որ այդ ընթացքում ստատուս-քվոն պահպանվել է:

Հիմնականում սա է մեկնաբանությունների լեյտմոտիվը, որը շաղախվում է ԼՂ հարցում ԱՄՆ «տեսակետի» փառաբանությամբ: Ինչ-որ մեկին ձեռնտու է տպավորություն ստեղծել, որ ԱՄՆ-ն գրեթե ստատուս-քվոն ճանաչելու կողմնակից եւ Արցախի անկախության ջատագով է: Իսկ թե ով էր օգոստոսի վերջին հնչեցրել կարգավորման սկզբունքները եւ տարրերը, այդ մասին գերադասում են լռել: Բայց դա էլ կարելի է հասկանալ: Արտառոցը ոմանց հրճվանքն է, որ Ժնեւի հանդիպումն ավարտվելու է անարդյունք, ամեն ինչ մնալու է՝ ինչպես կա: Ի՞նչ կա դրանում ուրախալի: Մի՞թե առկա իրավիճակը Հայաստանի եւ Արցախի համար զարգացման հնարավորություն է: Մի՞թե կարելի է հուսալ, որ ԱՄՆ-ն, Ռուսաստանը եւ Ֆրանսիան թույլ չեն տա պատերազմ եւ այդ հիման վրա կառուցել մի ամբողջ «տեսություն» առ այն, որ ժամանակը կաշխատի Արցախի միջազգային ճանաչման օգտին:

Ընդ որում՝ որպես փաստարկ բերել ԱՄՆ որեւէ նահանգի օրենսդիր մարմնի բանաձեւը: Վերջապես, մի՞թե բանակցությունների ձախողումը կարող է հրճվանքի նյութ դառնալ: Մանավանդ, երբ հայտնի չէ, թե այդ հանդիպումն իրականում ինչ օրակարգով է լինելու եւ ինչ արդյունք կարող է ունենալ:

Պաթետիկայի տեղ չէ, ոչ էլ գեղեցկախոսության: Նորմալ հասարակությունը պետք է ակնկալի, որ հայ-ադրբեջանական ցանկացած հանդիպում կողմերին գոնե կես քայլով մոտեցնում է ընդհանուր հայտարարի: Եթե այդ սպասումը չկա, ապա ո՞ւմ են պետք եւ ի՞նչ նպատակի են ծառայում բանակցությունները:

Մեկնաբաններից մեկը վարկած էր հայտնել, որ կողմերը կարող են պայմանավորվել իմիտացիոն գործընթաց սկսելու շուրջ: Եվ դա նրան խորը հրճվանք է պատճառում: Բաց է մնում հարցը՝ իսկ իմիտացիայի ռեսուրս կա՞: Եթե դրական պատասխան գտնվի, կարելի է միանալ հրճվողներին:  Իսկ առայժմ Ժնեւից սպասումներ, իրոք, պետք է ունենալ: 

Ավելի մանրամասն՝ «Հրապարակ.ամ»-ում: