Հայաստանի պետական գերատեսչությունները պարզապես փայլում են իրենց անպատասխանատվությամբ: Մոտ երկու շաբաթ առաջ դերասան Վահագն Սիմոնյանը իր տանը մամուլի ասուլիս էր հրավել, որի ժամանակ անհոդաբաշխ մտքեր էր արտահայտում իր երեխաների առեւանգման մասին, ասում էր, թե իր անչափահաս տղաները պատանդ են պահվում «Ջամբո» ռեստորանային համալիրում, ոստիկանությունից եւ լրատվամիջոցներից պահանջում էր «շտուրմ» անել եւ փրկել իր երեխաներին:

Նա երբեմն-երբեմն ասում էր, որ իր երեխաներին տրամադրել են իր դեմ, մեկին թշնամացրել են, իսկ մյուսին չեն կարողանում, որովհետեւ նա «ջիգյարով» է եւ այլն:

Ասուլիսին ներկա էր նաեւ մեր թղթակիցը, եւ մինչ կփորձեինք հասկանալ՝ ինչ է կատարվում, պարզվեց, որ Սիմոնյանը ավելի վաղ դիմել էր ոստիկանություն եւ Գագիկ Շամշյանին: Վերջինս այցելել է նշված ռեստորանային համալիր, զրուցել երեխաների եւ նրանց մոր հետ, որն արդեն չորս տարի ամուսնացած է «Ջամբո» ռեստորանային համալինի սեփականատիրոջ հետ:

Գագիկ Շամշյանի կայքում հրապարակված տեսանյութում Վահագն Սիմոնյանի մեծ որդին պատմում է իրենց անձնական կյանքից խիստ ինտիմ մանրամասներ: Հոր մասին անպարկեշտ արտահայտություններ է անում, հայտարարում է, որ չի ընդունում նրան որպես հայր:

Մայրը մերթընդմերթ գլխով հավանության նշաններ է տալիս, հաստատում է երեխայի խոսքերը, սեփական վերուծությունն է ներկայացնում, թե ինչու է իր նախկին ամուսինը աղմուկ բարձրացրել: Այս ամբողջը տեղի է ունենում խորթ հոր ինքնավստահ ներկայությամբ, որը նույնպես մեկ-երկու նախադասություն է ասում, որ արդեն չորս տարի տվյալ կինն իր կինն է, եւ այլն:

Հիմնականում, սակայն, խոսում է 14-ամյա տղան, որի խոսքի ամբողջ իմաստն այն է, որ իրեն եւ փոքր եղբորը որեւէ մեկը պատանդ չի պահում, իրենց նկատմամբ բռնություն չեն կիրառում, եւ ընդհակառակը՝ հայրն է պարբերաբար զանգահարում, վիրավորում է, հայհոյում:

Տղան հայտարարում է, որ ինքը պարզապես փորձելու համար զանգահարել է հորը, ասել, որ իրենց ծեծում են, խնդրել է այդտեղից տանել, փրկել, այնինչ հայրը պատասխանել է՝ փախեք-եկեք:

Տեսանյութը դիտելիս հնարավոր չէ չնկատել, որ 14-ամյա տղան խիստ լարված է, իսկ նրա փոքր եղբայրը՝ ծայրահեղ ընկճված: Տեսարանը սովորական մարդկանց մեջ կարող էր միայն տհաճ զգացողություն առաջացնել, իսկ մասնագետների մեջ առնվազն մասնագիտական հետաքրքրություն պետք է հարուցեր:

Օրինակ, հոգեբաններին պետք է հետաքրքրեր. արդյո՞ք այդ երեխաները հոգեբանական կամ նույնիսկ ֆիզիկական ճնշման տակ չեն, արդյո՞ք նրանք կարող էին հրաժարվել տեսախցիկի առաջ իրենց հորը հայհոյելու առաջարկից: Դժվար է պատկերացնել, ի վերջո, 14-ամյա տղա երեխա, որը չէր խուսափի իր եւ իր ընտանիքի, խորթ հոր, հարազատ հոր հետ կապված ինտիմ մանրամասները ներկայացնել հանրությանը:

Այդ երեխաները դպրոց են հաճախում, ունեն ընկերներ, եւ կարելի է պատկերացնել, թե ինչ արձագանք է գտել նրանց մասնակցությամբ կինոն իրենց հասակակիցների շրջանում: Բնականաբար, ոմանք ծաղրել են, մյուսները՝ խղճահարություն դրսեւորել, իրար մեջ քչփչացել, ու թերեւս ամեն երկրորդ ծանոթ երեխա ասել է, որ նայել է դա եւ այլն:

Այս ամենն ակնհայտորեն չի հուզել երեխաների մորն ու խորթ հորը: Չենք կարող ասել, թե որքանով է հուզել հարազատ հորը, որովհետեւ լրատվական դաշտը ողողված է նրան հարբեցող եւ անհավասարակշիռ կերպար ներկայացնող նյութերով:

Մանրամասները՝ սկզբնաղբյուր կայքում