Պ-ն Տեր-Պետրոսյան, ՀԱԿ 2-րդ համագումարում Ձեր ելույթը մեկ անգամ ևս փաստեց, որ անդարձելիորեն շարունակվում է ռուսական կայսրության մասնատումը:

Ձեր ելույթը սկսեցիք ազգ-բանակ գաղափարը ստորադասելուց, որը միտված էր դրա հեղինակ Վարուժան Ավետիսյանին վարկաբեկելուն և, տարածքներ հանձնելու ճանապարհից որպես մեծագույն խոչընդոտ, նրան վերացնելուն:

Չեմ ցանկանում անդրադառնալ տարածքներ հանձնելու`վախով թելադրված Ձեր անհեթեթ մեկնաբանություններին, և ոչ էլ՝ Չինգիզ խանի ու հրեա ժողովրդի ազգ-բանակը գովերգելուն, քանզի համոզված եմ՝ չկա հայ մարդ, որի համար հրեայի կերպարը լինի ընդօրինակելի: 

Գավգամելլայի ճակատամարտում Ալեքսանդր Մակեդոնացին մեծ ճիգեր գործադրեց մինչև կարողացավ օգնության հասնել իր փորձառու զորավար Պարմենիոնին և դիմակայել հայկական բանակի ճնշմանը:

Մեր օրերի ապրիլյան պատերազմն ավելին էր. հայորդիները ապացուցեցին, որ մեր դերը համաշխարհային քաղաքականության մեջ, փոքր լինելով հանդերձ, կարող է լինել վճռորոշ: Դրա վառ ապացույցը Արցախի հարակից հինգ շրջանները հանձնելու լավրովյան ծրագրի ձախողումն էր:

«Սասնա ծռեր»-ի կողմից ՊՊԾ գունդը գրավելն ու քաղաքական ակցիայի տեսքով ետ հանձնելը, որպես աննախադեպ ռազմա-քաղաքական օպերացիա, դարձել է լեգենդ:

Հաղթողի հոգեբանությանը բնորոշ նման օրինակները բազմաթիվ են: Ինչո՞ւ դրանք չեք նկատում,  թե՞ լավատեղյակ չեք մեր պատմությանը:

Պատմությունից կարելի է բերել բազում օրինակներ` թե՛զրկանքներից վախեցող,  անգործությունն արդարացնող պարտվողի համար և թե՛արարող-տքնող, ելք որոնող հաղթողի համար:

Ի սկզբանե Ձեր ընտրությունը ո՞րն է եղել…

Ամենևին չեմ պատրաստվում Ձեզ մեղադրել թույլ լինելու մեջ, քանզի ժամանակը երկար սպասել չի տա, կհայտնվի ինձանից ավելի ուժեղը և ինքս կհայտնվեմ ավելի ամոթալի վիճակում:

Ես Ձեզ մեղադրում եմ պարզապես ուժեղ լինել չցանկանալու մեջ: Բերված օրինակներս այդ են հավաստում: Ուժեղ չեն ծնվում և դնում մեծ նպատակ, ուժեղ դառնում են մեծ նպատակին հասնելու ճանապարհին:

Հրաժարվեք հող հանձնելու մտքից, որքան էլ հրեշավոր լինի ռուսական շանտաժը:

Մի կարծեք, թե Լավրովի համար ավելի հեշտ է: Ռուս դեսպանի սպանությունից հետո միայն Աստված գիտի, թե ինչ տվայտանքների մեջ է նա, քանզի մոտալուտ մահվան սպասումն ավելի սարսափելի է, քան ինքնին մահը:   

Հեռու չգնանք. հիշենք թեկուզ «մեր» Խոսրով Հարությունյանին և նրա 101 գործընկերներին: Նոր տարվա գիշերը, երբ իրենց երեխաներին ու թոռներին նվերներ բաժանեն ու համբուրեն, կարծում եք չե՞ն հիշելու իրենց ճառերը՝ «ՀՀ օդուժը ռուսներին հանձնելով մենք ստանում են հավելյալ պաշտպանվածություն»:

Այդ «պաշտպանվածության» գինը Հալեպում՝ ռուսական օդուժի ռումբերի տակ խոշտանգված մանուկների դիակներն են, որոնք մահվան հրեշտակների տեսքով տասնամյակներ պտտվելու են նրանց ժառանգների գլխավերևում:

Հալեպի նահատակների արյունը այդ հարյուրերկու պատգամավորական ընտանիքներին դեռ երկար կհետապնդի…

Պ-ն Տեր-Պետրոսյան, Ձեր ներուժը բավարար է բոլոր վախերը հաղթահարելու  համար: Դուք ապրել եք հոգևոր արժեքների հարուստ միջավայրում: Եթե Ձեզ չհաջողվի դա անել, ապա ի՞նչ կարող ենք ակնկալել թուրքի մեջ մեծացած, ոչ ծորակ և ոչ էլ զուգարանակոնք տեսած երրորդ նախագահից:

Եթե Ձեզ համոզեցի, ուրեմն սկսե՛ք սեփական ժողովրդին լուսաբանել, թե ռուս-թուրքական կայսրության որ անկյունում ինչ ազգեր են ապրում և ինչպես կարող են ազատագրվել գաղութատիրությունից:

Մի՛ վարկաբեկեք Ժիրայր Սեֆիլյանին ու «Սասնա ծռեր»-ին:

Զե՛րծ մնացեք Վարուժան Ավետիսյանի հետ մրցակցելու գայթակղությունից, հիշե՛ք, որ նա մեր ազգային գիտակցության մեջ ընկալվում է որպես գերագույն հրամանատար:

Մի՛ մոռացեք, որ մեր երկիրը չլքողները գերադասում են պայքարում ընկնել, քան  կոտորվել: Ներող կլինեք երրորդ տարբերակից Ձեզ հեռու պահելու համար…

Երրորդ տարբերակը մենք կքննարկենք Վարուժան Ավետիսյանի հետ:

Մոտենում է 2017 թվականը, Նոր տարվա առթիվ կարող եմ Ձեզ հաջողություն մաղթել, բայց ավաղ: Կմաղթեմ նրանց, ովքեր գիտեն հաջողության հետ վարվելու ձևը:

Վահագն Կոզմոյան