Հայրենիքի կենդանի սուրը զինվորն է,ով օր ու գիշեր հսկում է հայրենիքի անդորրը:
Օրեր առաջ առիթ ունեցա ծանոթանալու Մարտակերտի N զորամասում ծառայող զինվորի հետ,ում մասին ընդամենը թռուցիկ պատկերացում ունեի:
Ծանոթությունը սկսվեց նրանից,երբ ֆեյսբուք սոցիալական ցանցի միջոցով ծանոթացա վերջինիս մոր հետ,որից հետո տիկին Անահիտ Հարությունյանը /զինվորի մայրը/ պատմեց իր որդու՝ Մարտակերտի զորամասում ծառայելու մասին:
Վերոնշյալ զինվորը ծառայում է արդեն 11 ամիս և մինչ օրս չի բողոքում իր ծառայությունից:
Պայմանավորվեցինք հանդիպել և փոքր-ինչ զրուցել միմյանց հետ:Պայմանավորվածության համաձայն,այցելեցի զինվոր Սերգեյ Հարությունյանին:
Նա ինձ չէր ճանաչում,թեև գիտեր,որ այցելելու եմ իրեն:Ուրախությանը չափ ու սահման չկար:
Զրուցում էինք,երբ անցագրային կետից կանչեցին նրան:Միասին գնացինք տեսակցության համար նախատեսված սենյակ,որտեղ էլ հնչեց առաջին հարցը՝ ծառայության որակի վերաբերյալ:
Զարմանալիորեն հիացա,երբ լսեցի վերջինիս դրական և ոգևորիչ պատասխանները՝ուղղված բանակին և ծառայության որակին,մասնավորապես ապշեցի,երբ զինվորը հպարտորեն արտաբերեց,որ բանակն իր տունն է:
Նա շատ ուրախ էր իր կողքին ազնվագույն ծառայակիցներ,թև ու թիկունք դարձած հրամկազմ ունենալու համար,որոնք ամենայն ուշադրությամբ հոգում են յուրաքանչյուր զինվորի մասին,քննարկում տարատեսակ հուզող և առկա մի շարք հարցեր:
Հարկ եմ համարում նշել,որ վերջինս ուրախ է զինվորի կարգավիճակ ունենալու համար և,ըստ իր տեսանկյան,զինվորը ոչ թե կարգավիճակ է,այլ՝ տիտղոս:Նրանք պատվով են կատարում իրենց առջև դրված պարտականությունները այն գիտակցումով,որ դրա հիմքում ընկած է մեր ծնողների,քույրերի ու եղբայրների անվտանգության ապահովումը:
Անդրադառնալով ապրիլյան պատերազմին,զրուցակիցս սրտի մեծ ցավով հիշեց այն հայորդիներին,որոնք նահատակվեցին այդ օրերի ընթացքում:Ապրիլյան պատերազմի ժամանակ մեր կողքին է եղել պրոֆեսիոնալ հրամկազմը,որը յուրաքանչյուր առկա խնդրի տվել է անհապաղ լուծում:Չնայած նրանց միացել են նաև հարյուրավոր կամավորներ,ինչը շատ ողջունելի է,սակայն,միևնույն ժամանակ,դաժան իրադարձությունները հեշտ չէ մոռանալ:
Կամավորների հետ շփումը մեզ համար ևս մեկ առիթ էր կոփվելու և զինվորական դաստիարակություն ստանալու համար:
Ես գիտեմ,որ զինվորն իրավունք չունի գլուխ պահելու,կամ ձեռքերը ծալած նստելու:Ինքս շատ շուտ եմ հարմարվել բանակի կյանքին և անչափ երախտապարտ եմ ազատագրված Արցախում ծառայելու համար:
Զրուցակիցս,ով բավականին համեստ կեցվածքով երիտասարդ էր,հպարտությամբ նշեց,որ պատրաստ է հետագայում ևս ծառայել բանակին:
«Զինվորը չի՛ վախենում և զինվորին չե՛ն նեղացնում,պարզապես զինվորն ունի իրավունքներ և պարտականություններ,որոնց պարտավոր է ենթարկվել,-հավելեց զրուցակիցս:
Հիանալի է,երբ զինվորի կողքին կան ընկերներ,որոնք պատրաստ են աջակցել մեկը մյուսին և առավել հիանալի է,երբ նրա կողքին է հրամկազմը,որը ծնողի պես պատրաստ է օգնության ձեռք մեկնել զինվորին,նրան զինելով անհրաժեշտ գիտելիքներով և օգտակար խորհուրդներով:
«Եթե չլինեն բանակն ու զինվորը,չի՛ լինի ո՛չ ծնող,ո՛չ սիրած աղջիկ,և,ո՛չ էլ հայրենիք»:
Զրույցի վերջում զրուցակիցս իր խորին երախտագիտությունը հայտնեց բոլոր սպաներին,հրամանատարներին,հանձինս ՊԲ նախարար Լ. Մնացականյանին,նշելով,որ հայոց մարտունակ բանակի օրեցօր հզորացումը պայմանավորված է նման հրամկազմի աջակցությամբ:
Վերջինս բարի ծառայություն մաղթեց բոլոր զինակից ընկերներին,և,քանի որ հաշված օրեր են մնացել Ամանորին,շնորհավորեց հայ ազգի տոնը,մաղթելով խաղաղություն,կապույտ երկինք և,ամենակարևորը,անկորուստ տարի,իսկ բանակին՝ ուժ,կորով և միմիայն հաղթանակ:
Ուրախալի է,իհարկե,երբ զինծառայողն այդքան դրական է արտահայտվում բանակի և ողջ հրամկազմի մասին:Դրանք հուսադրում են և հավատ ներշնչում խաղաղ օրվա նկատմամբ:
Հեղինակ՝ Կարեն Շիրինյան