Ասաց ու քաշվեց մի կողմ:

Սրան անմիջապես հաջորդեցին արձագանքները՝ լուրջ ու անլուրջ:

Օրինակ, տնտեսագետ Վարդան Բոստանջյանը անլուրջ գտնվեց` նշելով, որ պետք չէ նման պեսիմիստական մոտեցումներ ունենալ: Իսկ ինչո՞ւ պետք չէ: Եթե հիմքեր կան՝ կարելի է նաև հոռետես լինել, հո Բոստանջյանը դա չի՞ որոշելու: Իսկ ահա Կենտրոնական բանկը փորձեց լուրջ ձևանալ, բայց չզլացավ իր լրջությանը հավելել ինքնագովազդը՝ նշելով, թե իրենք կայացած և պրոֆեսիոնալ կառույց են:

Իհարկե, բոլորը հրաշալի գիտեն, թե այդ լուրջ ու պրոֆեսիոնալ հիմնարկի պատճառով ինչ վիճակում է հայտնվել մինչև կոկորդը պարտքերի մեջ խրված Հայաստանը, բայց, այնուհանդերձ, ԿԲ-ն վստահեցնում էր, թե երկիրը կատարել և շարունակում է կատարել իր պարտավորությունները առանց որևէ խոչընդոտի և ապագայում չի նշմարվում որևէ ռիսկ, որ ՀՀ-ն չի կարողանա կատարել իր պարտավորությունները:

Ավելին, ասվում էր, թե իբր ակնառու են մի շարք ցուցիչներ, որոնք վկայում են ապագայում ՀՀ բավարար վարկունակության մասին. պարտքի և արժութային շուկաների կայունությունը, վճարային հաշվեկշռի բարելավումը, միջազգային պահուստների բավարար մակարդակը, ինչպես նաև արտաքին և ներքին շուկաներում պետական պարտատոմսերի շրջանառության ծավալների աճը և տոկոսադրույքների էական նվազումը:

Մասնագիտական տեսանկյունից առաջին նախագահը կարող է նաև սխալված լինել: Սակայն վստահության տեսանյունից ԿԲ-ն ևս նախանձելի իրավիճակում չէ: Եվ այս պարագայում վատն այն է, որ մարդկանց ոչ այնքան հետաքրքրում է, թե ինչ կպատահի Հայաստանին, որքան այն, թե երկուսից որ մեկը իրավացի դուրս կգա՝ Կենտրոնական բա՞նկը, թե՞ Տեր-Պետրոսյանը:

«Վիվառո»-ն դեռ խաղադրույքներ չի ընդունում, բայց երբեք ուշ չէ սկսելու համար:

shame.am