Սիրիական հնգամյա արյունալի դիմակայության ընթացքում սեպտեմբերի 30-ը, ամենաողբերգականը դարձավ մեր հայրենակիցների համար: Երեկ առավոտյան հրթիռակոծվել են Հալեպի հայաշատ Նոր Գյուղ և Վիլաներ թաղամասերը՝ պատճառ դառնալով մեր հինգ հայրենակցիների մահվան և տասնյակների վիրավորման:

Իրավիճակի ողբերգականությունը կայանում է նրանում, որ պաշտոնական Երևանը, ըստ էության, չունի որևէ իրական լծակ՝ սիրիահայության ֆիզիկական անվտանգությունը ապահովելու համար: Անկարելի է պատկերացնել, թե Հայաստանի իշխանությունները կարող են ազդել Մոսկվայի, Վաշինգտոնի, առավել ևս Անկարայի քաղաքականության վրա: Պատահական չէ, որ մեր ԱԳՆ-ն ընդամենը հույս է հայտնում, որ միջազգային դերակատարներին կհաջողվի գալ ընդհանուր հայտարարի՝ խաղաղության վերահաստատաման հրամայականով:

Սակայն այս հույսը աղոտ է և անիրական, ԱՄՆ-ի և Ռուսաստանի  փոխադարձ բացահայտ անվստահության ֆոնին: Օրերս, երկու ինքնաթիռով Երևանից սիրիահայերին կառաքվի մարդասիրական օգնություն: Սա նվազագույնն է՝ հոգու սփոփանք,  որ կարող են անել մեր իշխանությունները: Իրականում Հայաստանը հապաղել է, հապաղել է տարիներ շարունակ: Եվ եթե չլիներ այդ հապաղումը, գուցե երեկ մենք չունենայինք այդ անմեղ զոհերը: Դեռ երկու-երեք տարի առաջ, երբ արդեն տեսանելի էր սիրիական հակամարտության աշխարհաքաղաքական և աշխարհագրական ընդլայնումը, Երևանը պարտավոր էր մտածել սիրիահայության կազմակերպված տարհանման մասին: Տարածաշրջանում և Սիրիայում հայկական գործոնի պահպանման մասին պնդումները դատարկ զրույցներ են, նույնիսկ ցինիզմ: Երբ այս գործոնը չեզոքացվում է մեր կամքից անկախ՝ ուժի գործադրմամբ:

Ի՞նչ հայկական գործոնի մասին է խոսքը, երբ զոհվում են անօգնական մարդիկ: Այսօր Հալեպում մնացել է 8-10 հազար հայ: Նրանք կանգնած են ֆիզիկական բնաջնջման վտանգի առաջ: Այդ մարդկանց պետք է օգնել, բայց առաջին հերթին պետք է մտածել նրանց անվտանգության մասին:

Այդ մի քանի հազար հայերին անհրաժեշտ է տարհանել: Եթե իհարկե Երևանն ունի նման հնարավորություններ:

Սա է պահի հրամայականը:

Սարգիս Հակոբյան

lurer.com