Երևանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանն այս օրերին երկրում կատարվող լուրջ փոփոխություններին ու տեղաշարժերին դիտում է կողքից: Սա հասկանալի է: Նա միշտ էլ դիտորդ է եղել, երբևէ Տարոնին թույլ չեն տվել միջամտել ներքին զարգացումներին երկու պատճառով. նախ, նա այդ բաներից գլուխ չի հանում, և հետո ինքն էլ ենթակա, մազից կախված մեկն է, այսօր կա, վաղը չկա:

Սա է պատճառը, որ Մարգարյանին առավել շատ հետաքրքրում է իր ապագան, քան երկրինն ու մայրաքաղաքինը: Եվ երբ լրագրողը նրան հարցնում է. «Քաղաքական կուլիսներում տեղեկություն կա, որ Դուք, հնարավոր է՝ ռեյտինգային քվեարկությամբ ընտրվեք պատգամավոր, քանի որ Գագիկ Բեգլարյանը, հնարավոր է՝ կրկին Երևանի քաղաքապետ դառնա:

Նման ծրագրեր կա՞ն», Տարոն Մարգարյանը միանգամից խառնվում է իրար ու հակադարձում է. «Ես առաջին անգամ Ձեզանից եմ լսում: Թե դա որտեղի՞ց եք վերցնում, զարմանում եմ»:

Տեսնես ինչո՞ւ է զարմանում քաղաքապետը: Տեսնես ինչո՞ւ է կարծում, որ այդպիսի բան հնարավոր չէ: Ի վերջո, եթե հիշողությունը մեզ չի դավաճանում, Երևանի քաղաքապետի պաշտոնն ընտրովի է, և ցանկացած մարդ կարող է հավակնել այդ տեղին: Այլ բան է, որ Տարոն Մարգարյանը նման մտքերի հետ դժվար է համակերպվում ու ծանր է տանում:

Նրա կյանքում ամեն ինչ տրվել է պատրաստի վիճակում, ինքը որևէ ջանք չի գործադրել և հիմա նեղվում է, որ կարող է այսուհետ այդպես չլինել: Այդ իսկ պատճառով էլ ապագա ծրագրերի մասին հարցին այսպես է պատասխանում. «Ես չգիտեմ՝ ինչի համար եք իմ ապագայի մասին Դուք այդքան մտահոգված: Թողեք, ես իմ ապագայի մասին մտածում եմ և իմ ապագան ես տեսնում եմ շատ հարթ և նորմալ»:

Անկասկած, դա կլինի հենց այդպես՝ հարթ ու նորմալ, որովհետև Տարոնի ապագան, ինչպես և նրա անցյալն ու ներկան, երբևէ նման չեն եղել այս երկրի անցած ու անցնելիք ճանապարհին:

Աշխարհն էլ փուլ գա՝ Տարոնը պիտի լավ ապրի:

shame.am