Առավոտյան հարևանուհուս հեռախոսազանգը ինձ անակնկալի բերեց. բակում զինվորներ կան, հարկավոր է մի բան նախաձեռնել: Ես դուրս եկա բակ, համարյա երկու տասնյակ զինվորներ էին հավաքված...Մուտքի մոտ կանգնած իմ նոր հարևանը, որ ընտանիքով Հայաստանից էր եկել, ասաց, որ իր զինվոր որդին էլ այդտեղ է: Ու ես հայացքով փնտրում եմ զինվորների մեջ դասակի հրամանատար իմ նոր հարևանի որդուն: Զինվորներին ուղղված իմ ողջույնից հետո բոլորի դեմքերին ժպիտներ հայտնվեցին: Ես անունները նրանց չիմացա, բայց Տիգրան անունով զինվորը բարեհամբույր մոտեցավ, բոլորն իր դասակի ընկեր տղաներն են, մի փոքր այս տարածքում մաքրություն են անում:

Ես պատմում եմ, որ օրեր առաջ թոռնիկս բողոքում էր, որ զինվորը սահման է պահում, նա ինչու՞ պիտի մանկական խաղահրապարակում մաքրություն աներ: Իսկ նրանք ծիծաղում են, թող մեր երեխաները հանգիստ խաղան, մենք նորից կմաքրենք: Ու րոպեներ անց զինվորներից մեկն ինձանից դանակ խնդրեց՝ ձմերուկ կտրելու համար: Առաջարկեցի՝ բոլոր զինվորները հավաքվեն ու բակում գտնվող նստարանին նստեն…Շուտով սեղան էլ ավելացավ այնտեղ, զինվորի հայր իմ նոր հարևանը շուտափույթ բերեց:

Հարևանուհիներով իսկույն գործի անցանք, սեղանի ձմերուկներն ավելացան, տարբեր քաղցրավենիքներ, սառը հյութեր, սուրճի սեղանը պատրաստ էր: Ու ես կամաց հարցնում եմ Տիգրան անունով դասակի հրամանատար զինվորին, որի ընտանիքը իմ հարևանությամբ է ապրում, թե կարո՞ղ եմ իմ պատրաստած թզի մուրաբայից այնքան իրենց հետ դնել, որ այնտեղ՝ զորանոցում, կարողանան բոլորն էլ հյուրասիրվել: Նա ժպտում է ինձ, ոչինչ պետք չէ, բայց կարելի է, շնորհակալ կլինեն:

Հիմա զինվորները չկան, նրանք գնացել են, բայց ես մտքերով նրանց հետ եմ…Հայոց երկրի զինվոր տղաները, որ սահման են պահում, բայց արթուն թե քնած, միշտ մեզ հետ են:

Նատաշա Պողոսյան Արցախ, ք. Մարտակերտ