ՀՀԿ պատգամավոր Լեռնիկ Ալեքսանյանն ասում է, թե «եթե օրինակ Աղդամը տանք, ու անկախություն լինի, ի՞նչ է եղել որ, տանք»:Հիշվում է Սերժ Սարգսյանի հայտնի խոսքը՝ Աղդամը մեր հայրենիքը չէ: Հետո Աղդամի մատույցներում պեղվեց Տիգրանակերտը, Սերժ Սարգսյանն էլ մեկնեց այնտեղ՝ համոզվելու, որ Աղդամն, այնուամենայնիվ, մեր հայրենիքն է:

 Ընդհանրապես, հայրենիքը պայմանական հասկացություն է: Օրինակ, նույն Աղդամը ժամանակին եղել է մեր հայրենիքը, հետո՝ քոչվորների, մահմեդականների, 1993-ից այն կրկին մերն է: Այսինքն, ցանկացած տարածք այնտեղ ապրողների հայրենիքն է: Խնդիրն այն է, թե ինչպես է տվյալ հանրությունն ընկալում այդ հանգամանքը, ընկալո՞ւմ է ընդհանրապես, թե ինչու է ինքն այդ տարածքում: Հենց այստեղ էլ որոշվում է խնդիրը՝ դա իր հայրենիքն է, թե ոչ:

 Ի դեպ, 23 տարի առաջ այս օրերին հայկական ուժերը սկսեցին Աղդամի գործողությունը, որն ավարտվեց հուլիսի 23-ին: Աղդամի հիշատակումը ՀՀԿ պատգամավորի կողմից բավական հետաքրքիր է, առավել եւս վերջին օրերին «հողերը հանձնելու» վերաբերյալ գրեթե խուճապային տրամադրությունների ֆոնին: Այն կամա-ակամա ակնարկում է ապրիլյան պատերազմն ու դրան հաջորդած իրադարձությունները: Ապրիլին հայկական կողմը զիջեց տարածքներ շփման գծի հարավային ու հյուսիս-արեւելյան հատվածներում: Աղդամի, այսինքն կենտրոնական ուղղությամբ ադրբեջանցիների հարձակումը ձախողվեց արցախյան բանակի հրետանու հստակ գործողությունների արդյունքում: Հետո խոսակցություններ տարածվեցին, թե հրետանու հրամանատարին պաշտոնանկ են անելու:

 Ներկայում աննախադեպ աշխուժություն է ղարաբաղյան «կարգավորման» հարցում, եւ կարծես թե երեւակվում է գլխավոր հարցը՝ Արցախի կարգավիճակը: Ալիեւի առջեւ Հայաստանը եւ միջնորդները դրել են կարգավիճակը ճանաչելու խնդիրը, այն հանելով բանակցությունների օրակարգից:

 Տիգրանակերտի բարձունքից ոչ միայն Աղդամը, այլեւ Կուր-Արաքսի հովիտը բռի մեջ է: Հիմա այնտեղ պեղումների արդյունքում նոր շերտեր են բացվում, որոնք մի կողմից հիացմունք, մյուս կողմից ցավ են առաջացնում մեր նախնիների պերճանքի ու թշվառության համար:

 Ինչ որ պահի նրանք մտածել էին, որ դա իրենց հայրենիքը չէ:

lragir.am