Հայկական մամուլում արդեն ափսոսանքներ են հայտնվում Էկոնոմիկայի նախարար Արծվիկ Մինասյանի վերաբերյալ: Խնդիրը նրա վերջին շրջանի հայտարարություններն են, որոնք տեղ-տեղ անհեթեթ են, տեղ-տեղ թողնում են դատապարտվածի տպավորություն: Արծվիկը գրագետ, պարկեշտ պատգամավոր-մասնագետ էր,- նշում են այդ ափսոսանքների հեղինակները,- ի՞նչ է կատարվում նրա հետ:

 Հովիկ Աբրահամյանի «հրովարտակից» հետո, երբ հայտարարվեց կոռուպցիայի դեմ պայքարի մասին, այդ գործընթացի «դրոշակակիրը» դարձավ Արծվիկ Մինասյանը: Եվ այդտեղից էլ սկսվեց ամեն ինչ: Նախ նա հայտարարեց, թե նշելու է մենաշնորհները եւ անուններ է տալու, ընդ որում՝ վարչապետի սահմանած երեք շաբաթվա ընթացքում, իսկ հետո աստիճանաբար սկսեց «նահանջել» իր ասածներից: Օրինակ, երբ լրագրողները նրան այդ մասին հարց են տվել, նա հորդորել է իր վրա ժամկետներ չդնել:

 Հետո նա ասել է, թե գիտեք հե՞շտ է մենաշնորհների դեմ պայքարը: Եվ առաջարկել է խիստ ինքնատիպ լուծում՝ օրինականացնել դրանք: Հետո իհարկե վարչապետը ակնարկել է, որ դա Արծվիկի գաղափարը չէ, այլ իրենը: Իսկ Արծվիկն էլ իր վրա է վերցրել ողջ պատասխանատվությունը եւ մեղքը, հայտարարելով նաեւ, թե ամեն ինչ այնքան էլ պարզ չէ, եւ այդ մենաշնորհներն այնքան էլ կապված չեն հայտնի անունների հետ:

 Խիստ դժվար է այս բոլոր հայտարարությունների մեջ պետական քաղաքականության, հստակ դիրքորոշման տրամաբանական որեւէ առանցք գտնելը: Սակայն այլ տեսանկյունից ամեն ինչ առավել քան պարզ է, եւ հենց այստեղ է Արծվիկի հայտարարությունների հակասականության ու անհեթեթության գաղտնիքը:

 Բանն այն է, որ կոռուպցիայի դեմ պայքար չի լինելու, այլ դրա տակ տեղի է ունենում ներիշխանական խմբավորումների պայքարը, միմյանց միջեւ հաշիվների պարզումը: Բացի այդ, ապրիլյան իրադարձություններից հետո իշխող համակարգը զգացել է, որ իր ժամանակը սպառվել է, եւ փորձ է արվում փրկել գողոնն ու դիրքերը, ապահովագրել դրանք:

 Հովիկ Աբրահամյանի տված երեք շաբաթ ժամկետն իրականում ժամկետ է իշխող համակարգին՝ նոր պայմանավորվածության հանգելու, գողոնն ու դիրքերն «օրինականացնելու» ուղղությամբ, որպեսզի հնարավորինս ապահովագրվեն հանրության պահանջներից:

 Սա է «կոռուպցիայի դեմ պայքարի» ողջ տրամաբանությունը: Արծվիկ Մինասյանը գող ու թալանչի չէ, ոչ էլ կոռուպցիոներ, նա համակարգին պետք է «կոռուպցիայի դեմ պայքարը» այլ դեմքով ներկայացնելու, հավատ ներշնչելու համար: Արծվիկն ինքն էլ է հասկանում, թե ինչի համար է այդ պայքարը, եւ որն է իր իրական դերը:

 Նա հաճախ հղում է անում ՀՀԿ-ՀՅԴ կոալիցիոն համաձայնություններին, բայց դա փրփուրից կախվելու պես մի բան է: Դաշնակցությանը հենց դրա համար են մտցրել իշխանություն՝ իշխող համակարգի դիրքերը «լեգիտիմացնելու» համար: ՀՅԴ փերեզակային բնույթի ղեկավարությունն այլ մոտիվացիա չունի:

 Արծվիկ Մինասյանը հիմա «ճղվում» է իր հանրային պարտականության եւ համակարգի առաջ ունեցած պարտավորության միջեւ: Վաղը լրանում է այդ չարաբաստիկ ժամկետը, եւ նա կատարելու է իր ընտրությունը: Նա կամ մասնակից է դառնալու «կոռուպցիայի դեմ պայքար» կոչված խեղկատակությանը, ինչը նույնն է՝ հանրության ու պետության դեմ հերթական հանցագործությանը, կամ կարող է հրաժարական տալ՝ փրկելու համար այն Արծվիկին, որի վերաբերյալ դեռ ափսոսանքներ են հնչում:

 Ի՞նչն է ընտրելու Արծվիկը: Մնաց մեկ օր: 

lragir.am