Մինչ ողջ ազգը խոսում ու քննարկում է Նիկոլ Փաշինյանի օրգանիզմի՝ սպիրտային ըմպելիքների նկատմամբ ունեցած իմունիտետի աստիճանն ու այն, թե է՛լ ինչ աներևակայելի աղետների է հանգեցնելու ինչ-որ մեկի՝ VODKA-ի կատամամբ ունեցած անբնական թուլությունը, Փաշինյանն է կրկին դիմել ժողովրդին՝ մեկնաբանելով այս օրերին Արցախում ու Հայաստանում կատարվողը:

Բայց միակ բանը, որ, թերևս, հասկանալի է դարձել Փաշինյանի ելույթը լսողներին, այն է, որ վերջինս չի պատրաստվում հրաժարական տալ. սա պաշտոնից հեռացողը չէ: Ճիշտ է՝ դրան զուգահեռ վարչապետը հասցրել է նաև իրեն հատուկ ոճով կատարվող արհավիրքի ողջ մեղքը բարդել այլոց վրա, իր հետ տարակարծություն ունեցողներին մեղադրել, ասենք, իր նկատմամբ իրագործվող մեդիա ռեռորի, ընտանիքի մասին ստեր տարածելու ու իրականությունը բոլորովին խեղաթյուրելու մեջ՝ ձեռքի հետ էլ նախապատրաստելով հանրությանը եռօրյա սուգին, սակայն այդ ամենից նրա հիմնական ուղերձի բովանդակությունը չի փոխվում:
Փաշինյանի խոսքերը մեկնելի չեն այլևս, քանի որ նա, ըստ էության, ոչ մի նոր բան վերջին ամիսներին չի էլ ասում, և միակ բանը, որով զբաղվում է իր հանրային ելույթներում կամ ժողովրդին ուղղված ուղերձներում, մերկապարանոց հայտարաոթյուններով ինքնաարդարացմանը տրվելն ու սեփական անփոխարինելիության մեջ հասարակությանը համոզելն է: Ուրիշ ոչինչ այս մարդը հիմա չի անում և ընդամենը ժամանակ է ձգում՝ հասկանալի դարձնելով, որ միսիան դեռ ավարտված չէ, իսկ նրա այն վերջին պնդումները, թե Հայաստանի պետական սահմանները բացարձակապես վտանգված չեն, ակնհայտորեն ոչ այլ ինչ են, քան ժողովրդի «գլխի տակ փափուկ բարձ դնելու» անհամոզիչ փորձ:
Հիմա էական հարցը պետք է լինի այն, թե ի՞նչ է պետք անել՝ սրանից ազատվելու համար: Եթե նկատի ենք առնում այն, որ հավանականությունը, որ ընդդիմության կազմակերպած ցույցերը կստիպեն Փաշինյանին հրաժարական ներկայացնել, պրակտիկորեն զրոյական են: Նույնիսկ եթե միլիոնանոց ցույցեր էլ արվեն, մինևնույն է այս մարդը գնացողը չէ. ունի հստակ ծրագիր և մինչև այն չիրականացնի, էկրաններից չի չքվի:
Ահա այստեղ է, որ առաջ է գալիս կոլեկտիվ պատասխանատվության խնդիրը՝ «Իմ քայլի» պատասխանատվության, որ, փաստորեն, գերիշխող ուժն է հայաստանյան քաղաքական դաշտի:
Ո՞րն է խորհրդրանական կառավաման համակարգի հիմնական առավելությունը կառավարման մյուս մոդելների նկատմամբ: Թերևս այն, որ դրանով առավելագույնի է հասցվում ժողովրդավարական վերահսկման մեխանիզմների արդյունավետությունն, երբ, փաստրեն, ազգընտիր խորհրդարանին է տրվում երկրի կառավարման գլխավոր գործիքակազմը: Հենց խորհրդարանը պետք է գնահատի իր ընտրած վարչապետի աշխատանքի ադյունավետությունն ու եթե տեսնում է, որ տվյալ անձը չի համապատասխանում իր զբաղեցրած պաշտոնին, ապա Սահմնադրության նորմերի համաձայն նոր վարչապետ պետք է ընտրի՝ ազատելով երկիրը այն հնից, որը կործանում է սփռում: «Իմ քայլի» պատգամավորներն իրենց մեջ ուժ կգտնե՞ն՝ «պոկվելու» Փաշիյանից, թե՞ նրա հետ մինչև վերջ մասնակից կլինեն հայրենիքի փոշիացմանը: Հիմա միայն խորհդարանը կարող է օրենքի շրջանակներում լուծել Փաշինյանի հարցերն ու նոր վարչապետ ընտրել:
Նիկոլ Փաշինյանը նմանվել է խորտակվող նավի, որից դուրս թռչելը լինելու է ոչ թե դավաճանություն կամ առնետաբարոյություն, այլ՝ արդարացված ու անհրաժեշտ քայլ, օրվա հրամայական:
Այս օրերին մամուլում շրջանառվում են անուններ, որոնք կարող են նշված ճանապարհով ստանձնել վարչապետի պաշտոնը՝ փոխվարչապետ Ավինյան, Էդմոն Մարուքյան կամ Արարատ Միրզոյան: Հարցը, թե վերոհիշյալ անձանցից որ մեկը կարող է առավել արդյունավետ գտնվել, հիմա, թերևս, դարձել է երկրորդական. ով էլ լինի սրանցից, անկասկած է, որ ավելի վատը չի լինի, քան մեր ունեցածն է: Եթե բացառվում է Վազգեն Մանուկյանի վարչապետությունն, իսկ հիմա կան բոլոր հիմքերը՝ պնդելու, որ Փաշինյանը կանի ամեն ինչ, որ այդ սցենարը բացառվի՝ ելնելով հասկանալի պաճառներից, ապա մնում է խորհդարանի միջոցով վարչապետին փոխելու վերոհիշյալ տարբերակը: Ի դեպ՝ այս տարբերակը կարող է նաև լինել ժամանակավոր, անցումային տարբերակ, այլ ոչ թե հիմնական:
Ողջ ողբերգությունը, սակայն, հենց այն է, որ նույնիսկ Փաշինյանի համար անցավ հեռացման այս ձևը նույնպես հազիվ թե կյանքի կոչվի: Իր վերջին խոսքում Փաշինյանը, հայտարարելով, որ չի պատրաստվում հրաժարական ներկայացնել, ըստ էության, զրոյացնում է նաև անցնցում վարչապետափոխության վորհիշյալ սցենարը, ինչը կարող է իսկապես կործանարար դառնալ հայոց պետականության համար, և երկիրը կարող է ուղղակի լիկվիդացվել աշխարհի քաղաքական քարտեզից՝ իր հետ սրբել-տանելով ամեն ինչ ու ամեն բան՝ Նիկոլին էլ հետը: Այս ամենը նկատի ունենալով՝ խորհրդարանն ուղղակի պարտավոր է անվստահություն հայտնել՝ առաջին ու վերջին անգամ անհրաժեշտ սուբյեկտայնություն դրսևորել:
Հայաստանին նոր վարչապետ է պետք՝ ցանկացածը՝ բացի «ժողովրդի վարչապետից»: