Արդեն որքա՜ն ժամանակ է, ինչ ականատես եմ լինում Արցախից Հայաստան եկած իմ հարազատների տառապանքներին. նրանց մի մասը եկել է մի ձեռք հագուստով, միայն անձնագրերով, նրանք թողել են այնտեղ տասնամյակներով իրենց արդար քրտինքով ստեղծած տնտեսությոնները՝ այգիներ, անասնագոմեր, հացատներ, տունուտեղ, կահկարասի, ձմռան համար ամբարած պահածոներ, ծառերից կախ ընկած արցախյան անմահական նռներն ու սերկևիլը...

Գուցե ոմանք ասեն՝ դե, լավ, ոչինչ, մեծ բան չէ...այո՛, կյանքից թանկ չէ, բայց թողել են նաև ամենաթանկը՝ իրենց ծննդավայրը, իրենց աշխարհը, իրենց դպրոցները, համալսարանը, իրենց մանկությունը, իրենց սիրելի թաղերը, փողոցները, աղբյուրները, սարերն ու ձորերը, գետերը, իրենց հարազատների գերեզմանները, եկեղեցիները, հիշողությունները....
Հիմա նրանցից շատերը կիսով չափ խենթացած են այդ մեծ ու թանկ կորստից. ո՞վ պետք է պատասխան տա, ո՞վ, ե՞րբ, ինչպե՞ս...
Կարինե Ավագյան