Փաշինյանի պատգամավոր աներձագ Հրաչյա Հակոբյանն, արձագանքելով այն արդարացի նկատառմանը, որ հեղափոխության հաղթանակից հետո երկրում ոչ միայն դրական տեղաշարժ չի նկատվում, այլև խոստացված տնտեսական աճի փոխարեն արձանագրվում է կանգ չառնող գնաճ, արտասահմանյան ներդրումները կրճատվում են, իսկ գործարարներն էլ սկսել են համարվել հանցագործներ,այն պարագայում, երբ հեղափոխության օրերին Փաշինյանը ժողովրդին բոլորվին այլ խոստումներով էր կերակրում, լրագրողների հետ զրույցում վրդովված նա հայտարարել է. «Մենք դաշտ ենք մաքրում: Մենք դեռ իրենց 20 տարվա աղբը փորձում ենք հասկանալ՝ սա ինչ է: Փորձում ենք հասկանալ՝ ատամի խոզանակն ինչու է ՀՀԿ-ն դրել կոշիկի խոզանակի հետ եւ այլն»:

Արտահերթ ընտրությունների արդյունքում վերարտադրման հույսեր ունեցող կրտսեր Հակոբյանի պատճառաբանությունն իրականում որևիցե քննադատության չի դիմանում: Ավելին՝ դժվար չէ նկատել, որ նրա ցանկությունը՝ կառավարության տնտեսական քաղաքականության փաստացի տապալման փաստը պայմանավորելու իբր իրականացվող «չիստականերով», ոչ այլ ինչ է, քան բուն հարցը շրջանցելու անհաջող փորձ:
Այո՛, անհերքելի է, որ 2018-ի գարնանից սկսած երկրում որոշակի իրավական պրոցեսներ ընթանում են: Հարցը, սակայն, այն է, որ այդ՝ որպես իրավական որակվող պրոցեսները չգիտես ինչու կրում են խիստ պայմանական, իսկ ավելի ճիշտ՝ ընտրողական բնույթ: Միակ մարդն, ով «հակակոռուպցիոն միջոցաումներից» այս ողջ ընթացքում ֆիզիկապես տուժել է, գործով կալանավորված Մանվել Գրիգորյանն է (այդպես էլ պարզ չի դառնում՝ մարդը մեղավո՞ր է, թե՞ անմեղ) այն դեպքում, երբ Հայաստանում կոռուպցիան, թալանը, բնակչության հարստահարումը ո՛չ սկսվել ու ո՛չ էլ ավարտվում է Գրիգորյանով:
Մնացյալ բոլոր դեպքերում իրավապահները քաղաքական իշխանությունների հրահանգով բռնոցի խաղալով են զբաղվել. բռնում են, ստիպում են որոշակի գումար մուծվել ու բաց են թողնում: Որևիցե այլ պրոցես այս ամիսների ընթացքում տեղի չի ունեցել:
Իսկ սա նշանակում է, որ Հակոբյանի «ատմասկան» չի կարող հիմնավոր համարվել, քանի որ որևիցե «աղբահանում» երկրում տեղի չի ունենում, սեփականության վերաբաշխում չկա, ինչը բացառում է տնտեսության անկման փաստն արդարացնող Հակոբյանի փաստարկների հավաստիությունը: Ավելին՝ ակնհայտ է, որ եթե իշխանություններն իսկապես կոռուպցիայի ու ապօրինի հարստացման դեմ նպատակ ունենային՝ արմատական պայքար մղելու, ապա այսօր տնտեսությունը պետք է իրական աճ արձանագրեր, իսկ բյուջեն էլ այսքան աղքատիկ չլիներ:
Եվ ուրեմն՝ ի՞նչ է ջանում քողարկել Հակոբյանն, երբ հասարակությանը փորձում է կերակրել ինչ-որ խոզանակների մասին առակներով: Եվ հետո՝ եթե անգամ երկրում ընթանար լիարժեք ալյուստրացիա, իսկ ձերբակալություններն էլ կրեին տոտալ բնույթ՝ չսահմանափակվելով ասենք Մանվել Գրիգորյանով, ապա նույնիսկ դա չէր կարող պատճառ հանդիսանալ այն խայտառակ վիճակի, որն այսօր կա Հայաստանի տնտեսությունում:Խելքը գլխին իշխանությունը կիմանար՝ ինչպես է պետք համապատասխան բալանս պահպանել իրավական պրոցեսների ու տնտեսության կառավարման միջև, որպեսզի մեկը մյուսին չխանգարեր:
Ա՛յ սրա մասին պետք է մտածի Հրաչյա Հակոբյանն,այլ ոչ թե ջանա Փաշինյանին «ջրից չոր դուրս հանել»: