Մի քանի օր առաջ Ազատություն Ռադիոկայանը անդրադարձել էր Մալիշկա համայնքի չարաշահումներին։ Ես այդ տեսանյութը տեղադրել էի իմ էջում և ասել որ ՀՀԿ-ական գյուղապետերը պատուհաս են դարձել մեր բոլորի համար։

Ես իմ կարծիքն էի արտահայտել, որպես համայնքի ակտիվ ներկայացուցիչ և «մտահոգությունս» էի հայտնել հնարավոր չարաշահումների վերաբերյալ՝ ակնկալելով, որ համայնքում ստուգումներ անցկացվեն: Գրառումս վատ է անդրադարձել Գյուլագարակ խոշորացված համայնքի ղեկավարի և աշխատակազմի վրա, ովքեր ինձ հետ փորձեցին կապ հաստատել:
Մոտ քսան օր է Ռուսաստանում եմ և շուտով վերադառնալու եմ, ասացի իմաստ չեմ տեսնում խոսել, քանի որ խոսքին խոսք կավելանա, որը կդառնա տհաճ խոսակցություն, ինչպես և միշտ է եղել։
Ականջիս հասել է, որ համայնքի ղեկավարը հանդիպել է հորս և ասել՝ տղայիդ ասա խելոք մնա ու մի քանի ավել բան, հայրս էլ պատասխանել է… էդ մարդը չի գիտակցում որ Հայաստանում հեղափոխություն է եղել, որ էլ չպիտի դիմացինի ազատ խոսքը լռեցնել, որ չպիտի հորս-մորս ասի՝ տղայիդ ասա ֆեյսբուքում բան-ման չգրի, այսինքն ինքը սովոր չէ, որ իր աշխատանքի վերաբերյալ քննարկում կամ բանավեճ լինի, համայնքի բնակիչը մտահոգություն հայտնի բյուջեի, համայնքի կառավարման վերաբերյալ:
Հերթական անգամ ինչպես և նախկինում իմ քաղաքական հայացքների համար ընտանիքիս է օգտագործում, որ լռեմ…
Ախր՝ եթե 2008-ից չեմ լռել՝ հիմա հաստատ չեմ լռի, ես իրենց համար քուչի տղա չեմ, որ մատ թափ տան: Իմ գրառումներով ես արտահայտում եմ իմ մտահոգությունները և ցուցաբերում քաղաքացիական ակտիվություն, ոչ թե «քուչի բազար»։
Հա, ի դեպ, որոշում եմ կայացրել, շուտով կհրապարակեմ մանրամասներ, սա արդեն վերջն է։
Պատրաստ եմ հայցել ներողություն, եթե սխալվեմ։
Սերգեյ Դարբինյան