Տպագիր մամուլն ու էլեկտրոնային լրատվամիջոցները լեցուն են Հայաստանը բառացիորեն ցնցած հրաժարականի մասին վերլուծականներով ու դրա շուրջ հնչող կարծիքներով:

Մանե Թանդիլյանն է կամավոր սկզբունքներով, ու, ըստ Էդմոն Մարուքյանի, նրան առանց նախապես տեղյակ պահելու հայտարարություն է տարածել, այդ թվում և «Լուսավոր Հայաստանից» դուրս գալու վերաբերյալ: Կարճ ասած՝ Թանդիլյանը որոշել է մեկընդմիշտ լքել քաղաքականությունն ու արել է դա չափազանց գեղեցիկ կերպով:
Մամուլը լեցուն է տեղի ունեցածի վերաբեյալ երկարաշունչ վերլուծություններով ու քաղաքական, քաղաքագիտական գնահատականներով: Ոմանք տեղի ունեցածը համարում են Փաշինյանին մեջքից հասցված հարված, ոմանք՝ հենց կառավարության ղեկավարի մատն են այս ամենում տեսնում:
Իհարկե, քաղաքականությունը՝ քաղաքականություն, սակայն փաստ է, որ Թանդիլյանի հրաժարականով Հայաստանում, ավելի ճիշտ՝ հայաստանյան քաղաքական կյանքում սկզբնավորվում է շատ կարևոր պրակտիկա, որի կարիքն երկիրն արդեն տասնամյակներ ի վեր զգում էր, բայց որն այդպես էլ տեղի չէր նյութականանում:
Խոսքը բարձրաստիճան պաշտոնյաների, բայց, հատկապես նախարարների կողմից ներկայացվող հրաժարականների դրդապատճառների մասին է: Առաջին անգամն է, որ կառավարության անդամն, ունենալով գաղափարական անհաղթահարելի տարաձայնություններ վարչապետի հետ՝ ժողովրդին հուզող կարևորագույն մի խնդրի վերաբերյալ (խոսքը կուտակային կենսաթոշակային համակարգում «պարտադիրի» պահպանման-չպահպանման մասին է), կամավոր սկզբունքով վայր է դնում նախարարի մանդատը՝ գործնականում ապացուցելով ու ցույց տալով, որ պաշտոն ունենալը ոչ թե փող դիզելու միջոց է, հարստություն կուտակելու լավագույն ուղի՝ բոլոր հնարավոր դեպքերում, այլ ժողովրդին ծառայելու միջոց՝ համաձայն սեփական գաղափարների ու ունեցած տեսլականի, ու երբ խնդիր է առաջանում ընտրություն կատարելու նախարարական մանդատի ու գաղափարների միջև, ապա ընտրությունը կատավում է հօգուտ վերջին տարբերակի:
Անվիճելի է, որ անկախ ամեն ինչից, Մանե Թանդիլյանի քայլը ոգևորիչ է ու շատերի համար նույնիսկ կարող է օրինակ ծառայել:
Այս ամեննն, անկասկած, տեղի չէր ունենա և Հայաստանում ժողովրդավարության փայլուն դրսևորում համարվող այս քայլն այդպես էլ չէր իրականանա, եթե չլիներ հեղափոխությունը՝ մի բան, որ առաջին հերթին տեղի է ուենցել մարդկանց սրտերում, նոր արժեհամակարգ կերտել ու միանգամայն նոր իմաստ հաղորդել «քաղաքականություն» կոչվող երևույթին: