Աշխարհի զարդն ու աղը համարվող Արարչաստեղծ հայը, նախաստեղծ մարդու բնօրաննի ու դրախտի քարտեզի իրական տերը պետք է որ լիներ աշխարհի ամենաբարի, ամենամարդասեր, ամենից հավատքով մարդատեսակը…սակայն, չգիտես՝ ինչու, հայը կարծրացավ, հայը չարացավ, հայն անհավատ դարձավ, տրվեց ամենակուլ նախանձի սև ջրերին:

Այս ամենը, հարկավ, ունի նաև թերևս արդարացնող դարավոր պատճառներ՝ շարունակական պատերազմներ, Հայոց ցեղասպանություն, Հայրենիքի կորուստ, ստրկությունից ազատվելու, ազատ ու անկախ ապրելու համար մղված պայքար, 7 տասնամյակ շարունակ ԽՍՀՄ-ի լծի տակ ապրելու պարտադրանք, ղարաբաղյան գոյամարտ, ավերիչ, սոսկալի երկրաշարժ, սով, մութ, ցուրտ, մի կերպ գոյատևելու, կենցաղավարելու ծանր խնդիրներ…ու փոխվեց, շատ փոխվեց հայի ազնվածին տեսակը: Հայերի մեծ մասը դարձավ նյութի ու նյութականի գերի, շատերն, իբր հանուն ժողովրդի բարեկեցիկ կյանքի ու երկրի բարգավաճման գաղափարների, դարձան կուսակցությունների ստրկամիտ հետևորդները՝ հոգու խորքում փայփայելով սեփական շահի ու բարեկեցության, պաշտոնի երազանքը…Աթոռապաշտությունը գերադասվեց Աստվածապաշտությունից, փողը, ոսկին, ինչքն ու կայքը՝ հարազատներից ու հին ընկերներից. մոռացության տրվեց այն ամենն, ինչը պահում է Երկիրն իր ուսերին՝ սերը դիմացինի հանդեպ…Ու շատացան փարիսեցիները, կեղծ հայրենասերները՝ շահարկելով Հայրենիք բառը. մարդիկ կորցրեցին հավատն ու վստահությունն իրենց ընտրյալների հանդեպ, ովքեր, վեր բարձրանալով ժողովրդի ուսերին, խնդրելով ու ստանալով նրանց ձայները՝ մոռացան նույն այդ մարդկանց ու նրանց հոգսերը…մոռացան ազգի զուլալ ակունքը՝ Հայրենիք պահող ժողովրդին:
Հա՜յը…ու՞ր է գնում Հայն ՝ առանց սիրո, առանց գթասրտության, առանց հավատքի, առանց բարության…Դժվարին է Հավերժի ճամփան, իսկ Հայը Հավերժի ճամփորդն է. նորօրյա պիղատոսներն ու հուդաները, աշխարհը ճարակող հերոստրատներն ու թալեաթները չեն կարողանալու փակել այդ ճամփան, եթե Հայերն ու Հայաստանն անբաժան, միասնական լինեն և սիրեն միմյանց: Այսպե՛ս պետք է հզորանան Հայերն ու Հայաստանը:
Բանաստեղծուհի, լրագրող՝ Կարինե Ավագյան