Երբ գործարար Խաչատուր Սուքիասյանն ասում է, թե դեռ չի որոշել՝ մասնակցելու է խորհրդարանական ընտրություններին, թե ոչ, նա, մեղմ ասած, ճիշտ չի խոսում:
Այնուհետև, երբ Գռզոն պնդում է, որ եթե մասնակցելու որոշում կայացնի, ապա իրեն տեսնում է միայն ընդդիմադիր դաշտում, սա ևս դժվար է համարել անկեղծ խոստովանություն, թեև նա հենց անկեղծության դիրքերից էլ փորձում է հրամցնել իր կարծիքը, երբ ասում է. «Ես ուզում եմ անկեղծ լինել, կան այդպիսի առաջարկներ տարբեր կուսակցություններից, բայց ամենակարևոր խնդիրն այն է, որ դեռ ինձ մոտ 50-50, 60-40 է՝գնա՞լ, թե չգնալ, թե՞ հանգիստ կյանքով ապրել. դեռ այդ որոշումը չեմ կայացրել։ Շատերը չեն հավատում, բայց իրոք շատ-շատ եմ մտածում ՝արժե՞ գնալ Ազգային ժողով»:
Սկսենք նրանից, որ Սուքիասյանն իր որոշումը կայացրել է շատ վաղուց և նույնիսկ տարված է համակիրների փնտրտուքով, միայն թե հստակեցված չէ այն հարցը, թե ի վերջո ում հետ է նա պատրաստվում ձեռք ձեռքի տված քայլել դեպի խորհրդարան:
Եվ ուրեմն գործընկերոջ բացակայությունը ցանկության բացակայության տեղ մատուցելու հնարանքը հազիվ թե աշխատող է ներկա պահին:
Գալով ընդդիմադիր հռչակվելու Սուքիասյանի պարտավորությանը՝ ասենք, որ սրան նույնպես պիտի վերապահ մոտեցում ցուցաբերենք, քանի որ նրա ներկա կարգավիճակը և բիզնեսի ապագան շատ դժվարությամբ պիտի տեղավորվեն այդ տեսլականի շրջանակներում:
Այդ իսկ պատճառով էլ ընդդիմադրի հագուստը նրա վրա նեղ կգա:
Փոխարենը կարող է շատ հարմար լինել կեղծ ընդդիմության զգեստը:
Եվ հենց այստեղ է, որ իշխանասեր ընդդիմադիր Գռզոն տհաճությամբ է խոսք բացում այն մասին, որ «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության նախկին նախագահ, ԱԺ պատգամավոր Գագիկ Ծառուկյանի կողմից նման առաջարկ արդեն իսկ ստացել է ու դրա հեռանկարը նրան գիշերներն էլ հանգիստ չի տալիս:
Եվ քանի որ Ծառուկյանի վերադարձը հնարավոր է ոչ ընդդիմադիր դաշտում, ապա Սուքիասյանն էլ չի կարող նրա հետ դաշինք կազմել ընդդիմության դիրքերից: Այնպես որ, Խաչատուր Սուքիասյանը կգնա ընտրությունների և չի լինի ընդդիմադիր:

shame.am