Կինոռեժիսոր Տիգրան Խզմալյանին ներկա պահին օդ ու ջրի պես մի բան է անհրաժեշտ՝ բուրժուադեմոկրատական հեղաշրջում: Կարևոր չէ, որ նա թե՛ բուրժուազիայի և թե՛ դեմոկրատիայի մասին խիստ յուրահատուկ պատկերացումներ ունի, որովհետև էականը մյուս բառն է՝ հեղաշրջումը, և հենց դրա վրա էլ սևեռված է նրա միտքը: Բայց որպեսզի մտքի սևեռումները հիմք ունենան, Խզմալյանն այս անգամ որոշել է հողին հավասարեցնել մի ամբողջ սերնդի գործունեություն, քանի որ, ըստ նրա, այդ սերունդը որևէ լավ բան ստեղծել չի կարողացել: Եվ հետո, դարձյալ ըստ նրա, մեր նորագույն պատմությունն էլ պատմություն չէ, այլ իմիտացիա, և այդ բանը միայն իրեն է հաջողվել նկատել:
«Գրեթե երկու տասնամյակ Հայաստանում քաղաքական գործունեությունը պարզ իմիտացիա է, թատերական գործողություն, ներկայացումներ՝ մեկ-մեկ կրկեսային… 99թ. հոկտեմբերի 27-ը եղել է հայոց պետականության սպանության օրը, որից հետո Հայաստանը վերածվեց ռուսական վերահսկողության տարածքի, յուրահատուկ, ինչպես վերջերս վարչապետը լեզվի սայթաքում ունեցավ՝ ասելով ռազմական պոլիգոն, ես կասեի՝ քաղաքական տեխնոլոգիաների փորձադաշտ: Ժամանակը կգա, և մենք կհասկանանք, որ բազմաթիվ քաղաքական տեխնոլոգիաներ, որոնք կիրառվում էին և կիրառվում են Ռուսաստանում, փորձարկվում են Հայաստանում»,- պնդում է Խզմալյանը և վստահեցնում, թե ինքն արդեն հասկացել է:
Բայց եթե ինչ-որ բանի ընկալումը մեկ ուրիշին բերում է կոնկրետ քայլերով առաջ ընթանալու մղումի, ապա Տիգրան Խզմալյանի հետևությունն ապշեցուցիչ է: Այս բոլորից հետո նա կարծում է, որ մեր սերունդը մի լավություն կարող է անել երիտասարդությանը՝ շուտ մեռնել: Շատ դժվար է ասել, թե երիտասարդությունն ինչպես կարձագանքի այս զանգվածային ինքնասպանության կոչին, բայց կարծում ենք, որ դա հնարավոր է իրագործել մասամբ: Օրինակ, երիտասարդությանն ազատել Խզմալյանի ֆիզիկական ներկայությունից: Առավել ևս, որ դա իր անձնական փափագն ու ցանկությունն է:

shame.am