Աշխատանքը գեղեցիկ է վարձատրությամբ: Այս հայտնի միտքն այսօր Հայաստանում հնչել է ոգևորիչ երանգներով: Բանն այն է, որ Բաց հասարակության հիմնադրամը հերթական դոլարային ինտերվենցիան է իրագործել մեր երկրում՝ դա անվանելով աջակցություն քաղաքացիական սեկտորի զարգացմանը: Իսկ թե քաղաքացիական սեկտորն ինչպես է փոխհատուցում առատաձեռն նվիրատվությունները, այս մասին ավելորդ է խոսել: Ամեն դեպքում, ստացված չափաբաժիններն իրոք որ տպավորիչ են:

 Բավական է միայն աչք նետել այն հասարակական կազմակերպությունների ցուցակի վրա, որոնց այս տարի ֆինանսական աջակցություն է ցուցաբերվել, և տպավորությունները միանգամից կկրկնապատկվեն: Օրինակ, Արթուր Սաքունցի գլխավորած Հելսինկյան քաղաքացիական ասամբլեայի Վանաձորի գրասենյակը ստացել է մոտ 200 հազար ԱՄՆ դոլար՝ տարբեր ծրագրերի համար։ Այսպիսի պատկառելի գումար եղբայրը եղբորը չէր տա, իսկ Սաքունցին տալիս են, քանի որ նա արժեքավոր «կլիենտ» է արևմտյան հաստատությունների համար:

Գրանտային մյուս մագնատը Հելսինկյան կոմիտեն է՝ Ավետիք Իշխանյանի ղեկավարությամբ։ Սա էլ իրավապաշտպանությամբ է իր հացը վաստակում, թեև դրանից իրավունքն ավելի լավը չի դարձել, ինչպես որ լրագրության ոլորտը թռիչքներ չի արձանագրում, թեև ավելի քան 100 հազար կստանա «Ժուռնալիստական տանդեմը»՝ Գայանե Աբրահամյանի գլխավորությամբ։

Վերջինս մամուլի ակումբ է ստեղծել, անունը դրել «Նոր պլատֆորմ», բայց ոչ ոք այդ պլատֆորմի տեղը չգիտի, ինչպես որ անհայտ պիտի մնա, թե ինչով է զբաղվում 63 հազար դոլար ստացող Լուսինե Վասիլյանն իր ղեկավարած «Մանդատ» ՀԿ-ում:

Սորոսյան ընտրյալների ցանկը ընդարձակ է, նպատակը՝ նույնը: Եվ որքան էլ նրանք բազմաձայնեն, թե իրենք հանդես են գալիս անաչառության դիրքերից, մարդիկ մի պարզ բան դեռ հասկանում են՝ ով տալիս է փողը, նա էլ պատվիրում է երաժշտությունը: Եվ հենց այդ երաժշտության վտանգավոր հնչյուններն են, որ մտահոգում ու արթուն են պահում քիչ թե շատ սթափ ուղեղները:

shame.am