ՀՀ-ում ԱՄՆ դեսպանատունը նախազգուշական կոչ է է հղել՝ սեփական աշխատակիցներին՝ առաջիկայում ձեռնպահ մնալու հայ-ադրբեջանական սահմանային վայրեր այցելելուց: Տավուշ, Գեղարքունիք, Արարատ, Վայոց ձորի մարզ, Եղեգնաձորից արևելք ընկած հատվածներ, Սյունիք՝ ահա այն մարզերն ու տեղանքները, որոնք դեսպանատան կողմից համարվել են այցելության համար ոչ պիտանի:

Սրան զուգահեռ հայտնի է դարձել, որ Ադրբեջանում հայտարարվել է մասնակի զորահավաք: Տեղեկությունը տարածել են ադրբեջանցի որոշ ընդդիմադիր բլոգերներ: Հաշվի առնելով Ալիևի վերջին ռազմատենչ հայտարարությունները՝ այս տեղեկությունը կասկածի տակ դնելու քիչ հիմքեր կան:
Ադրբեջանն ակնհայտորեն պատրաստվում է նոր՝ գուցե 44-օրյա պատերազմից էլ ավելի մասշտաբային ռազմական ավանտյուրայի, մինչդեռ գլխավոր հարցը ներկայումս մնում է այն, թե ի՞նչ է անում Հայաստանը՝ ի պատասխան ագրեսորի նախապատրաստական աշխատանքների՝ կլանելու ողջ Հայաստանը:
Լայն քննարկման առարկա է դարձել Նիկոլ Փաշինյանի՝ ՄԱԿ-ում ունեցած ելույթը, որով Փաշինյանը, ըստ էության, նախազգուշական ազդակ է հղել աշխարհին առ այն, որ Ադրբեջանը պատրաստվում է Հայաստանի ոչնչացմանը: Միաժամանակ այդ ելույթում դժվար է նշմարել գեթ մեկ թեզ, որով ՀՀ վարչապետը փորձ կատարած լիներ՝ հիմնավորելու առաջիկա ագրեսիային դիմակայելու Հայաստանի բնական իրավունքն ու այն կարմիր գծերի առկայությունը, որից անդին Երևանը չի կարող անցնել:
Արդյոք նման ելութներո՞վ է, որ աշխարհը պետք է ընդունի Հայաստանի գոյության աներկբայությունը, իսկ թշնամին զսպվի: Աշխարհը հարգում է ուժեղին, իսկ թույլերին ոչ ոք բանի տեղ չի դնում:
Ահա այստեղ է, որ տապալվել են իշխանությունները: ՄԱԿ-ում ինչ ելույթ էլ ունենաս, եթե մկաններդ թույլ են կամ ընդհանրապես չկան, ապա ոչ ոք քո կոչերին կամ թախանձանքներին բանի տեղ չի դնելու:
Ուժին հակադրում են ուժ, այլ ոչ թե խաղաղություն են մուրում ՄԱԿ-ի բարձր ամբիոնից:
Այս իրավիճակում միակ հույսը մնում է հայ զինվորը, նրա ոգու արիությունն ու քաջությունը: Միաժամանակ փաստը, որ այդ զինվորին զինել է պետք, դիմացն էլ՝ հստակ մարտական խնդիր դնել, ոչ ոք չի կարող հերքել:
Առյուծն ի՞նչ է՝ առանց ժանիքի, արծիվն ի՞նչ է՝ առանց հզոր թևերի: