Vesti.am. Արդեն առիթ եմ ունեցել ասելու, որ այս օրերին քաղաքացիների փողոցից տուն չգնալը ոչ միայն տնտեսական-կենցաղային դրդապատճառներ ունի, այլև անուղղակիորեն ցուցադրում է իր անվստահությունը իշխանություններին:

Հայաստանի իշխանություններն ամեն իրավիճակից լուծում գտնելու համար մի սուտ են հորինել, դա տարածել սոցիալական ցանցերով ու մարդկանց հավատացրել, որ հեղափոխության հաղթանակի համար հարկավոր է «նախկիններին» խարույկի հանել ,Սահմանադրական դատարանի դատավորներին գործից հանել, բանկային գաղտնիքը վերացնել, սեփականությունը բռնագրավել և այլն:
Արդեն մեկուկես տարի ԱԺ անհաղթահարելի մեծամասնությունը յուրահատուկ համառությամբ և ընտրողների նկատմամբ ակնհայտ արհամարանքով մեկը մյուսի ետևից օրենքներ է ընդունում, գործադիրի մանկական անկատար երազանքների կառչուն կոմպլեքսին հագուրդ տալու համար:
Թե՛ սահմանադրական բարեփոխումների հանրաքվեն, թե՛ այս օրերին քաղաքացիների ազատությունները սահմանափակելու փորձերը հենց դրա վառ ապացույցն են:
Այն իշխանությունը, որն իր ամբողջ գործիքակազմով մի քանի օր առաջ պնդում էր, որ վիրուսը սարսափելի չէ, այսօր մարդկանց չի կարողանում համոզել՝ տանը մնալ:
Իրականում մարդկանց մի մասը ոչ թե չի ցանկանում մնալ տանը, այլ ուղղակի դրա տնտեսական ռեսուրսը չունի և բոլոր հնարավոր միջոցներով փորձում է շրջանցել պարետատան սահմանափակումները:
Մյուս մասն ուղղակի կասկածամտորեն է մոտենում սահմանափակումներին, որովհետև տեսնում է, թե ինչպես է երկրի վարչապետը հեգնում իրավիճակը, փողոցներով շրջում, խանութներ մտնում, իսկ նրա կինը բուկլետներ բաժանում, և արդարացիորեն մտածում է. «տեսնես՝ մեզ որտե՞ղ են գցում»: Ավելին, քաղաքացիները շաբաթներ շարունակ բողոքում են, որ վիրուսի ակնհայտ ախտանիշներով չեն կարողանում թեսթավորվել, բայց պարետը պահանջում է հետևել քաղաքացիների տեղաշարժերին կասկածելի գործիքակազմի միջոցով, իբր շփման շրջանակը պարզելու համար:
Իշխանությունների համար ամենաողբերգականն այն է, որ մարդիկ իրենց՝ երեկվա կուռքերին ծաղրում են սոցցանցերում: Այդ լուռ բողոքը վաղ թե ուշ փողոց է դուրս գալու, իշխանությունները դա հասկացել են և անաթաքույց օգտվում են արտակարգ դրության պատրվակից: Թեև այսօր վարչապետը կառավարության անդամներին համոզում էր, որ իրենք «վայելում» են քաղաքացիների 80 տոկոսի վստահությունը, բայց նաև խոստովանում է, որ անզոր է հանրությանը ետ բերել «հավասարակշռված իրավիճակի»: Դրա համար էլ հիմա ոստիկանության ուժերին միացրել են մյուս ուժային կառույցներիը, բացի բանակից:
Վարկանիշը պահելու նպատակով դա արվում է պարետի ձեռքով, իսկ վարչապետը փոխել է ձայնապնակը և կոչ է անում այդքան էլ հանգիստ չվերաբերվել այս պրոբլեմին:
Վերը նկարագրված իրավիճակն ապացուցում է, որ քաղաքացիներն այլևս անվերապահ չեն վստահում իշխանությանը: Երկրի քաղաքական իշխանություն համար ժամանակն է խոստովանել դա, հարթել հասարակության մեջ առկա բաժանարար խրամատները, ընդունել քաղաքական ընդդիմախոսների, բանիմաց մասնագետների պարզած ձեռքը և հասարակական լայն կոնսոլիդացիայի ճանապարհով երկիրը դուրս բերել այս ճգնաժամային իրավիճակից: