Նորից վայելում եմ մի նոր գրքի ծնունդ: Հրատարակվեց իմ «Մանկավարժի օրագիր» գրքի 2-րդ մասը՝ ընդամենը 544 էջ: Այն նախորդ՝ առաջին մասի շարունակությունն է՝ 2017 թվականի մանկավարժի իմ օրագրային գրառումները, որոնք տեղադրվել են Լոս Անջելեսի ամերիկյան USArmenianews.com հայկական լրատվական կայքում և սոցցանցերից տեսանելի դարձել իմ ընթերցողներին:

Յուրաքանչյուր գիրք մի որոշակի ճանապարհ է անցնում մինչ հրատարակությունը: Իմ հրատարակված չորս գրքերի խմբագիրն ինձ վաղուց հարազատ դարձած անձնավորություն է, ով ամեն անգամ ինձ հետ ապրել է ամեն մի մտահոգություն, նաև զգացել այդ գրքերի ծննդյան բերկրանքը: Գիրքը հրատարակվել է ԿԳՍ նախարարության մասնագիտական կրթության և գիտության բաժնի վարիչ Լուսինե Ղարախանյանի խմբագրական միջամտությամբ, իր իսկ արժևորված նախաբանով, Արցախի գրողների միության երաշխավորությամբ, բանասեր Զարինե Սառաջյանի և գրականագետ Զինաիդա Բալայանի գնահատողական խոսքերով: Շնորհակալությունս նշված անձանց, գրողների միության նախագահ Վարդան Հակոբյանին:
Նորից իմ դպրոցն է առանցքում, մանկավարժի իմ գործունեությունը, մեր աշակերտներն են, ուսուցիչները, ովքեր իրենց հոգում անթեղած կսկիծ ունեն, հարազատների կորուստ, սահմանամերձ բնակավայրում ապրողի անհանգիստ կյանք, բայց կարողանում են հաղթահարել ամեն ինչ ու շարունակել իրենց ստեղծագործական միտքը, ուսումնադաստիարակչական գործընթացը, որ լի է հաջողություններով, նորի նկատմամբ ունեցած հետաքրքրությամբ, հողի, հայրենիքի հանդեպ ունեցած սիրով, նահատակների անցած ճանապարհի հիշողությամբ, լուսավոր մտքի առկայծումներով, մտերմիկ զրույցներով...
Գրքում տեսանելի է մանկավարժիս անցած ճանապարհը, մի կենսագրություն, որ խորհրդային տարիների կնիքն ունի իր վրա՝ դպրոցական տարիներ, նյութապես անապահով ընտանիք, բուհ ընդունվելու ճիգեր, ավարտելուց հետո դպրոց մտնելու տարիների երազանք, Արցախյան պատերազմ, բռնագաղթ, օտար ափերի դառնություն, նորից վերադարձ հայրենիք ու մի նոր մանկավարժական գործունեություն հարազատ դպրոցում, որ շարունակվում է ընթանալ առայսօր էլ: Մանկավարժի ըմբոստ ոգի կա այստեղ, ով չի հանդուրժում ոչ մի անարդարություն՝ ընդդիմանալով անգամ կրթության համակարգում առկա թերությունների դեմ:

Գրքում տեղ ունեն մարդիկ՝ ինձանից հեռու թե մոտիկ, ովքեր մտերիմ են դարձել ինձ, իրենց կերպարներով նպաստավոր դեր խաղացել իմ կյանքում: Շրջանավարտներ ունենք, ովքեր հայրենի հողի համար կամ այլ դժբախտ պատահարներով վաղաժամ կյանքից հեռացել են, թողել բոլորիս հոգում մեծագույն վիշտ ու կսկիծ: Դպրոցն ավարտած մեր սաները, նորօրյա դեռահասներն են այդ գրքի հերոսները՝ իրենց մտքերի նոր ճառագումներով, ստեղծագործական մտորումներով, տարբեր մրցույթներում, օլիմպիադաներում ցուցաբերած հաջողություններով, ապագայի տեսլականով:
Սա գիրք է խաղաղության երազանքներով ապրող սերնդի մասին, ովքեր ապրիլյան պատերազմ են տեսել, բայց նորից վերադարձել են իրենց կրթօջախը՝ շարունակելու ուսումը: Իրենց իրական կերպարներով յուրաքանչյուրը յուրովի հերոսացման օրինակ է դառնում, երբ գիտեն, որ հայրենիքն իրենց տունն է, հայրենիքն այն դպրոցն է, որտեղ սովորում են, այն ճանապարհը, որտեղով անցնում են, այն ծառն ու թուփը, օդն ու ջուրը, այն ամենը, ինչ կա իրենց շրջապատում, որ ինքնին հարազատություն է, իսկ առանց դրանց՝ կարոտն է ծլարձակում, որ «ո՛չ» է ասում արտագաղթին:
Այս գիրքը վերստին նվիրեցի մանկավարժ դստերս՝ Սոֆյա Պետրոսյանին: «Մանկավարժի օրագիրը» իմ անցյալն է, իմ ներկան և անցնելիք ճանապարհս, որ շարունակություն ունի դեռ, քանի ես ապրում ու դասավանդում եմ դպրոցում:
Նատաշա Պողոսյան