Օրեր շարունակ երկիրն իր լռությամբ լարվածության մեջ պահած Մարտուն Գրիգորյանը վերջպես խոսեց՝ տեղեկացնելով, որ մտադիր է աջակցել Վարդան Ղուկասյանին: «‹‹Մեր քաղաքը›› դաշինքը հայտարարում է, որ կտա անհրաժեշտ քանակությամբ քվե՝ մյուս երկու ուժերի կողմից սատարվող թեկնածու Վարդան Ղուկասյանին՝ առանց որևէ պաշտոնի, ակնկալիքի և որևէ պայմանավորվածության»,-մասնավորապես՝ հայտարարել է Գրիգորյանը՝ միաժամանակ վստահեցնելով, որ այդ որոշումը բացառապես իրենն է. իր ողջ կյանքի ընթացքում որոշումներ կայացրել է ինքնուրույն, առանց շտապողականության, և որևէ քաղաքական ուժ կապ չունի ու չի կարող ազդել իր կողմից կայացված որոշումների վրա:
Կար կարծիք, որ եթե Մարտուն Գրիգորյանի այս հայտարարությունը հնչեր ավելի վաղ, ապա Գյումրիի ընտրություններն իրենց ներքաղաքական նշանակությամբ կունենային ավելի մեծ էֆեկտ: Իհարկե, կա նաև հակառակ տեսակետը, ըստ որի՝ Գյումրիի ընտրություններում ընդդիմության հաղթանակի քաղաքական նշանակությունն էապես ուռճացված է, իսկ ուռճացնողն էլ հենց ընդդիմությունն է,որ ցանկալին իրականության տեղ է ներկայացրել՝ առավելագույն ձայներ կորզելու:
Բոլոր դեպքերում փաստը, որ Գրիգորյանը հանդես է եկել հենց նման հայտարարությամբ, ուրախացնող է, քանի որ այդպիսով ՔՊ-ն Գյումրիում իշխանազրկվում է, ինչը կարևոր հաղթանակ է հավաքական ընդդիմության համար թեկուզ տեղական մասշտաբով: Սակայն մյուս կողմից՝ ինտրիգը դեռ մեծ է, քանի որ թե՛ գյումրեցիները, թե՛ մյուսները շատ ավելի մեծ ակնկալիքներ ունեն ընդդիմության հաղթանակից՝ կենտրոնական իշխանություններին փոխելու փափագով պայմանավորված: Այս իմաստով գնդակն այլևս Վարդան Ղուկասյանի դաշտում է, և հենց նա է գլխավորապես պատասխանատվություն կրելու քաղաքական պրոցեսների համար ոչ միայն Գյումրիում:
Կկարողանա՞, արդյոք, արդարացնել սպասելիքները, դժվար է ասել, քանի որ նա բավական խոցելի է համարվում, բայց որ այդպիսիք իսկապես կան ու բավական մեծ են, նույնպես փաստ է. այնպիսի խոստումներ են տրվել,որոնք չկատարելու դեպքում հասարակությունը կարող է հերթական անգամ մեծ հիասթափություն ապրել: