«Կարդալով Նատաշա Պողոսյանի «Մանկավարժի օրագիր» գիրքը՝ հիանում եմ նրա ոչ միայն ստեղծագործական բնածին ունակություններով, այլև մտավորականի նրա խելացի կեցվածքով, նուրբ ու խոհուն բնավորությամբ, մեծ համբերությամբ ու անսահման հայրենասիրությամբ: Իր սաներին մեկիկ-մեկիկ բնութագրելով, նրանց բնավորությունները վեր հանելով՝ ցանկանում է ճշմարիտ հայրենասերի անօրինակ կերպար ձևավորել իր սաների մեջ այն միջավայրում, որտեղ դեռ պատերազմը չի ավարտվել. պատերազմը կամա թե ակամա շարունակվում է. սահմանը Մարտակերտից շատ քիչ է հեռու, իսկ այդ «հեռվից» կրակոցներն այնքա՜ն մոտ են: Մոտ են նաև այն ցավերն ու կսկիծները, որ դեռ մխում են ու շարունակելու են մխալ Նատաշա Պողոսյանի սիրելի սաների սրտերում:

«Ամեն անգամ օջախների լույս է մարում, իսկ դու, սահմանային բոթաբեր լուրերից կուչ եկած, չես կարողանում անգամ սրտանց ուրախանալ: Տառապանքի ահազանգի կողքին երբեմն հայտնվում է մի փոքրիկ վախվորված ժպիտ, որ չի համարձակվում անգամ իր գոյության մասին ազդարարել»,- գրում է մանկավարժ-գրողը:
Սահմանը հսկող, ուսուցանող և դաստիարակող մանկավարժ-գրողն աշխարհին և մարդկանց քննում է իր սաների աշխարհով, Արցախ աշխարհում ապրող սովորական և անսովոր մարդկանց աշխարհով: «Իսկ հետո կվերադառնամ՝ հայրենի հողում ապրելու, գիտելիքներս այստեղ օգտագործելու նպատակով»,-խոստովանում է նրա աշակերտուհի-հերոսուհին:
Շատ հետաքրքիր և գեղեցիկ են ներկայացված ուսուցչուհու և իր սաների փոխհարաբերությունները, որոնք շատ մտերմիկ են: Մանկավարժ-գրողը շատ նրբորեն է մտնում իր աշակերտ-հերոսների և՛ հոգևոր, և՛ հոգեկան աշխարհը՝ գտնելով յուրաքանչյուրի հետ շփվելու, մոտենալու ճշմարիտ ուղին. չէ՞ որ նրանցից յուրաքանչյուրը ոչ միայն ընտանիք և ընտանեկան յուրահատուկ բնավորություն է ներկայացնում, այլև իրենք են յուրահատուկ՝ իրենց իսկ բնավորությամբ:
Վերջին հաշվով պատերազմ տեսած, պատերազմի բովով անցած հերոսական սերնդի զավակներն են, որոնցից շատերի հայրերը իրենց երիտասարդ կյանքը մատաղել են հայրենիքի փրկության զոհասեղանին: Նրանք այնքան իրական են, որքան՝ մենք:
«Արտաքուստ հանգիստ ես ձևանում, բայց չես էլ թաքցնում, որ այդ պահերին ուզում ես իրենց հետ լինել: Նայում ես նրանց, խաղաղ են, անհոգ, անսովոր չես տեսնում ոչինչ և ամաչում ես հոգուդ ալեկոծումից, սրտիդ անհանգիստ տրոփյուններից ես ամաչում, որ գիշերային կրակոցների արձագանքների տակ այնքան արագ են խփում...»,-անկեղծանում է Նատաշան:
Ուրախ եմ Նատաշայի հաջողությունների համար, ուրախ եմ, որ այդ հրաշալի գրքի հեղինակը մանկավարժ է և իմ համակուրսեցին, առավել ևս հպարտ եմ, որ իմ համակուրսեցին իսկական հայուհի է, հայուհու իսկական կերպար՝ ազնվազարմ, անվախ, քաջ, իսկ և իսկ մի նոր Այծեմնիկ, ով ոչ միայն ինքն է հերոսաբար մաքառում, այլև հերոսաբար մաքառել է սովորեցնում իր սաներին»:
Մելսիկ Զաքարյան
Հրազդան քաղաքի հ. 11 հիմնական դպրոցի տնօրեն

Մելսիկ Զաքարյանի կողմից ինձ մատուցված անակնկալը մեծ էր, երբ օրերս ինձ ուղարկեց իր հոդվածը՝ հետևյալ գրառմամբ. «Նատաշա՛ ջան, սա իմ կարծիքն է քո և քո գրքի մասին: Ինչ գրել եմ, գրել եմ անկեղծ: Հոդվածն ընդարձակելու միտք ունեմ»: Գրքի ու հեղինակիս մասին նրա գնահատանքի խոսքերին ի պատասխան՝ շնորհակալությունս լավագույն մարդուն և տարիների վաստակ ունեցող մանկավարժին ցանկացա հայտնել այս հրապարակումով՝ հոդվածն ուղարկելով ամերիկյան «USArmenianews.com» հայկական լրատվական կայքին:
Նատաշա Պողոսյան