Երբեմն ինձ թվում է` արցախցիներիս չեն հետաքրքրում դրսի աշխարհի իրադարձությունները, երբ մենք ինքներս թաղված ենք խնդիրների մեջ: Տարբեր դասարաններում փորձեցի տեղեկանալ, թե դպրոցականներին որքանով են հետաքրքրում հայաստանյան ընտրությունները, բայց նրանց լռությունն անտեղյակ լինելու արտահայտություն էր, նույնիսկ ոմանց չէր մտահոգում այդ անհանգիստ վիճակը:
Գուցե մեղադրեի այդ անտարբերության համար, բայց լուռ եմ, որովհետև նրանց մտահոգվելու շատ թեմաներ ունեն: Ու դրա փոխարեն լսում եմ մեկի արձագանքը. «Ընտրությունները մեզ չեն հետաքրքրում, ապրիլ է գալիս…»:
Մի վա~յ ապրիլ, որ տեղահան արեց մեզ, ու նորից անցանք հիշողությունների… Նորից մեկի հարցը. «Բայց ինչու՞ ստվերի տակ թողեցին ապրիլի 2-ի քառօրյան և այդ օրը նշանակեցին ընտրությունների օր»:
Հարց, որին ես էլ չեմ կարողանում պատասխանել, իմ լռությունն էլ անտեղյակության արտահայտություն էր, և ինձ չեմ էլ մեղադրում, թե ինչու, չգիտեմ: Բայց ահա 11-րդ դասարանում իմ դասն ընդհատվում է… Հայաստանից լրագրող է եկել, պետք է պատասխանել նրա հարցերին: Եվ նրա «այստեղ` սահմանից այդքան մոտիկ Մարտակերտում, ինչպես եք ապրում»-ը տանում է ինձ դեպի ապրիլյան օրեր, ու մոռանում եմ հայաստանյան ընտրական իրադարձությունները, որոնք այս օրերին բոլորիս մտահոգությունն են:
Հաջորդ դասաժամին 12-րդ դասարանում եմ: Ինձ հանձնված թղթի կտորի վրա սևացրած տողերն իմ աշակերտուհիներից ոմանց թերահավատության մասին է խոսում, որ լուռ ընթերցում եմ. «Շուտով Հայաստանում ընտրություններ են, բոլոր կուսակցություններն ու դաշինքներն ուզում են հաղթել, այնտեղ խառնաշփոթություն է, ամեն մեկն իր ծրագիրն է ներկայացնում, բայց անկեղծ ասած, ես դրանց չեմ հավատում: Բոլորը սուտ խոստումներ են տալիս, ով էլ ընտրվի, կամ որ կուսակցություն ու դաշինք էլ հաղթի, ոչ մի փոփոխություն չի լինի, դրա համար էլ ինձ չեն հետաքրքրում այդ ընտրությունները» /Բաղրյան Իննա/:
«Ես գիտեմ, որ բոլոր խոստումները մնալու են օդում, դրա համար էլ չեմ հետևում այդ իրադարձություններին: Էլ ինչու՞ ենք նեղանում հակառակորդից, եթե մեր պետության ներսում հայերը միմյանց դեմ պատերազմ են սկսել: Դա խոսքի պատերազմ է, թե ով կկարողանա ավելի համոզիչ ու ավելի շքեղ խոստումներ տալ, մի բան, որին ես ինքս էլ չեմ հավատում» /Կարապետյան Արմինե/:
Որտեղի՞ց է գալիս այս թերահավատությունը, որ այսօրվա սերունդը չի հավատում թիկնապահներով շրջապատված այդ կուսակցությունների և դաշինքների ղեկավարներին ու նրանց թիմակիցներին, որ իրենց շուրջն են համախմբել ժողովրդի հարյուրավոր զանգվածների, և ամպագոռգոռ խոստումներով, մի նոր երազանքներով լի կյանք են խոստանում: Այս պատերազմ տեսած սերունդը չի հավատում խոստումներին, ու ես էլ չեմ ուզում նրանց հակադրվել: Նրանց մի ուրիշ կյանք է հետաքրքրում` առանց ընտրապայքարի, որտեղ գզվռտոցներ չկան, կեղծ խոստումներ, խաղաղ ու անհոգ մի կյանք են ուզում, որ երազանք է դարձել:
Նատաշա Պողոսյան