ՄԱՐՏԻ 20-Ը ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅԱՆ ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ ՕՐՆ Է…

Ի՞նչ է երջանկությունը: Ասում են` միշտ էլ փորձել են սահմանել այն և բացահայտել դրա աղբյուրները։ Հետազոտական տարբեր խմբեր փորձել են գիտականորեն պատասխանել այն հարցին, թե վերջապես ինչ է երջանկությունը, և ինչպես կարելի է հասնել դրան։ Այն հաճախ սահմանել են որպես բարեկեցիկ ապրելաձև, ոչ թե` պարզապես զգացումներ։ Նաև երջանկության ընկալումները տարբեր են։ Գիտնականների մի մասը երջանկությունը բաժանում է մի քանի բաղկացուցիչների, ինչպիսիք են` բարեկեցությունը, կյանքի որակը։ Որոշ մտածողներ երջանկությունը սահմանում են որպես գոհունակություն։
Ինձ համար երջանկությունը զգացմունքային վիճակ է, որը բնորոշվում է դրական կամ հաճելի հույզերով, որոնք էլ իրենց հերթին առաջացնում են բավարարվածության ուրախ տրամադրություն։  Եթե կան խաթարված կյանքեր, հակամարտ հարաբերություններ, մարդկային խղճի ու բարոյական արժեքների հետ կապված բազմաթիվ խնդիրներ, երջանկությունն ինքնին վերացական է դառնում, նրան հասնելու ձգտումն էլ` անհնարին:
Մարդը երջանիկ պիտի լինի իր հարազատների միջավայրում, նաև այն հասարակության մեջ, որտեղ նա ապրում է: Մեր գլխավերևում ամպեր կան կուտակված, մենք տեսնում ենք այն, երբեմն մեր կողքի մարդու հոգուն պատած ամպերը չենք տեսնում, իսկ երբ փորձում ենք սփոփել նրան, երբ հուսահատ է, միայնակ, ժպտում է նա և սիրով ըմպում միայնությունը փարատող երջանկության կաթիլներից: Մարդկային ողբերգությունն անափ է, անսահման, մարդը միշտ էլ տագնապում է հարազատների կորստյան համար, նա նաև հոգսաշատ է, սոցիալապես անապահով, բայց հարմարվում է իր վիճակին, մռայլությունը քաշում է դեմքից, օրհնում իր զավակներին, որ ողջ և առողջ են. դա էլ երջանկություն է:
Երբեմն գիշերը մարդն անհանգիստ սպասում է ցայգալույսին, որ մեղմորեն ընդունի արևի համբույրը. դա երջանկություն է, որ կարողացավ զգալ այդ ջերմագին հպումը: Հայացքն ընկնում է մոտակա ծառին, ձգտում է հատնաբերել բնության մշտարթուն շարժը, որ սփոփանք է բերում, երջանիկ ակնթարթ: Կարող է լինել այն աշխատանքի բերկրանք. ապրում է մարդն այդ երջանկությունը, երբ իր ցանած ցորենի բերքն է հավաքում: Եկեղեցին հավատի տաճար է, արևի լույսը` կյանքի արձագանք, որ կարող են նույնպես երջանկություն ցանել: Կյանքը սիրո և պայքարի ասպարեզ է, չարիքի դեմ մարդն իր տենչանքներն է գրկում, որոնք երջանկության ավետաբեր են դառնում, երազների մարմնացում:
Լույս աշխարհ եկած մանկան ճիչը երջանկություն է ավետում: Մայրանում է հողը…Հողի մշակը երջանկություն է վայելում: Այդ նույն երկունքի ցավերով ծնվում է ստեղծագործ միտքը. այն նույնպես երջանկություն է բերում: Ուրեմն` ցավն էլ երջանկաբեր է…
Երբեմն կաթիլներով հավաքած երջանկությունը անէանում է, նորից ես ուզում կաթիլ առ կաթիլ հավաքել այն, բայց ավելի ես համոզվում լիակատար երջանկության հասնելու անհնարինության մեջ: Մտորում ես նույնիսկ` ի~նչ լավ է, որ կաթիլներով անգամ վայելում ես այն, ուրեմն երջանիկ մարդ ես:
Նատաշա Պողոսյան