ԱԺ փոխխոսնակ Էդուարդ Շարմազանովը, այսօր խորհրդարանում լրագրողների հետ զրույցում այն հարցին, թե պատրաստվո՞ւմ է միանալ «Հայ ազգային կոնգրես» խմբակցության ղեկավար Լևոն Զուրաբյանի՝ սահմանադրական հանրաքվեի արդյունքների վիճարկելու ստորագրահավաքին, պատասխանեց՝ իհարկե, ոչ: «Ես սովոր եմ, որ ինձ են միանում, և ոչ թե ես եմ ուրիշներին միանում»,-ասաց նա:

Հարցն, անշուշտ, միամիտ էր և առանց դրա էլ հասկանալի, որ Շարմազանովն ու ՀԱԿ-ը մագնիսի տարբեր բևեռներն են ու ընդհանրություններ լինել չեն կարող: Բայց այստեղ հետաքրքիրը ոչ այնքան ՀԱԿ-ն է, որքան Շարմազանովի հավաստիացումը, թե իր հետ միացումներ են լինում և նա դրան է սովոր: Տեսնես ինչի՞ մասին է նա խոսում: Շարմազանովի տեսակը զրկված է ձգողականությունից, փոխարենը ունի կպչուն հատկություն և հստակ գիտի, թե որտեղին է պետք կպչել:

Սրանից բացի միացման տարատեսակ ձևեր կան: Տեսնես նա ո՞րը նկատի ունի: Օրինակ, ակամա հիշում ես Եղիշե Չարենցի բանաստեղծական ձևակերպումը, երբ նա գրում էր.

Կարո՞ղ է արդյոք փողոցում,

Ուր անգամ արգելվում է ծեծվել,

Առաջին հանդիպած շան հետ

Միանալ, այսինքն-կցվել:Կցման այս մեխանիզմը, ինչպես նաև այն բոլոր ձևերը, որոնք ավանդական են մերձ հարաբերություններում՝ սկսած ձեռքսեղմումներից մինչև ջերմ գրկախառնությունները, ենթադրելի կլինեին, եթե չլիներ ավելի էականը՝ գաղափարական ու համոզմունքային միավորումը: Սակայն այս գլխավորը ոչ մի կերպ չի վերաբերում Էդվարդ Շարմազանովին, քանի որ սկզբունքայնության լիակատար բացակայությունը արդեն անիմաստ է դարձնում դրա հետ միավորման որևէ հեռանկար: Ու երբ ԱԺ փոխխոսնակը պնդում է, թե սովոր է, որ միանան իր հետ, ապա ստիպված է նաև բացատրություն տալ՝ ի՞նչ հիմքի վրա: Այն հիմքը, որ Շարմազանովն ունի, լավագույն դեպքում կհանգեցնի կարճ միացման:

 Աղբյուրը՝ http://www.shame.am/news/view/61377.html