Երբեմն թվում է, թե Հայաստանը նաև երջանիկ երկիր է՝ իր բոլոր ողբալի, ողբերգական և դժբախտ պահերով հանդերձ: Եվ այդ հազվադեպ երջանկությունն այն է, որ ընդդիմությանը երբեք չի հաջողվել հաղթել, այսինքն՝ ռեժիմի փոփոխություն Հայաստանում չի եղել. եղել է պալատական հեղաշրջում, երբ Տեր-Պետրոսյանի բուծած մարդիկ նրան դուրս գցեցին նախագահի աթոռից, այնինչ ռեժիմի փոփոխություն հետխորհրդային տարածքում նշանակում է էլիտայի բնաջնջում: Օրինակներ. Վրաստան` երեք անգամ, Ղրղզստան` երկու անգամ, Ուկրաինա` երկու անգամ: Թե ինչ են շահել այդ երկրները` տեսնում են բոլորը: Թեպետ ռեժիմի տապալումից հետո վիճակի վատթարացումը պարտադիր չէ: Ասենք, Վրաստանը նորմալ պետություն դարձավ Սաակաշվիլուց հետո, և եթե նա չլիներ ամերիկյան խամաճիկ, ապա այսօր Վրաստանի և՛ տարածքը կպահպանվեր, և՛ ինքը:

Բայց կան հստակ ապացույցներ, որ Հայաստանում ռեժիմի փոփոխությունը կհանգեցներ արմագեդոնի: Ընդունենք մի պահ, որ Րաֆֆի Հովհաննիսյանն ամերիկյան աջակցությամբ դառնար նախագահ 2013-ին` գունավոր հեղափոխության արդյունքում: Հիշեցնենք, Րաֆֆի Հովհաննիսյանն այն մարդն է, որ պառլամենտ բերեց հինգ հոգանոց խմբակցություն, որը բաժանվեց ուղիղ հինգ մասի: Ի՞նչ է սա նշանակում: Եթե մարդն իր ձեռքում հինգ հոգի չի կարողանում պահել, ինչպե՞ս յոլա կտաներ մի ողջ երկիր: Էլ չենք խոսում այդ հինգ հոգու մասին, որոնք, ըստ էության, Րաֆֆիի թիմն էին: Այդ խմբակցությունն այսօր անգամ ղեկավար չունի. ոչ ոք չի համաձայնվում ընտրել Զարուհի Փաստանջյանին, իսկ մեկ ուրիշի ընտրելն ավելի մեծ խայտառակություն կդառնար, քանզի Զարուհին «Ժառանգություն» կուսակցության միակ անդամն է: Եվ այսպես, Խաչատուր Քոքոբելյանն ընդհանրապես դուրս եկավ խմբակցությունից, քանզի ուներ դրա իրավունքն առանց մանդատ կորցնելու` նա ցուցակում երկրորդ համարն էր: Ալեքսանդր Արզումանյանը խմբակցության հետ որևէ կապ չունի: Թևան Պողոսյանն ընդհանրապես պատահական մարդ էր այդ խմբակցությունում: Նախկին դաշնակ Ռուբեն Հակոբյանն այսօր դարձյալ դաշնակների հետ է: Զարուհի Փոստանջյանի մասին չխոսենք: Էլ ո՞վ մնաց: Եվ այսպես, քաղաքական ուժը բազմիցս խոստանում է ազգ փրկել, այնինչ ի վիճակի չէ ինքն իրեն փրկել և գոնե միասնությունը պահպանել:

Նշենք, որ էն մյուս ընդդիմադիր խմբակցությունում, որի առաջնորդները 2008-ից ի վեր ազգափրկիչ ծրագրեր էին ներկայացնում, վիճակն ավելի լավ է. յոթ հոգանոց ՀԱԿ-ը բաժանվեց ընդամենը չորս մասի, իսկ սա, պետք է խոստովանել, լուրջ նվաճում է հայրենի ընդդիմության համար: Փաստացի, այսօր ՀԱԿ-ում մնացել են չորսը` Զուրաբյանը, Ջհանգիրյանը, Դեմիրճյանը, Մանուկյանը: Եվս երեք ֆրակցիա են ներկայացնում Բագրատյանը, Փաշինյանը, Լյուդմիլա Հարությունյանը:Հիմա՝ այսօր Րաֆֆին Սյունիքում կրկին խոսում է իշխանափոխության անհրաժեշտության մասին, երեկ, թե առաջին օրն ասում էր, որ հրաժարական պետք է ներկայացնեն նաև գողականները, վաղը նույն բաների մասին կխոսի մյուս մարզերում: Լավ, ի՞նչ է սրանց ուզածը: Իշխանական թևից մեկը սրան չասա՞ց, թե` այ տղա, տեղդ վեր ընկի ու գնա Գինեսի գրքում գրանցվի որպես քաղաքական գործիչ, աշխարհում միակն ու եզակին, որին հաջողվեց իր սեփական պառլամենտական խմբակցությունը բաժանել ուղիղ այն չափով, որքան անդամ կար այնտեղ:

Այնպես որ, հայ ժողովուրդը պետք է գիտակցի իր այս երջանկությունը: Իսկ եթե ամեն դեպքում, գիտակցելով իր այս հրաշալի երջանկությունը, դեռ մի բան էլ իրեն դժբախտ է զգում` իշխանության պատճառով, ապա ելքը միակն է` ազգովի առաջադրել Հայաստանի Հանրապետության լուծարման հարցը:

Նյութի աղբյուրը ՝shame.am