Երբեմն իմ ապրած օրը մտորումների տեղիք է տալիս: Ուզում եմ ներդաշնակվել իմ ամեն մի օրվան ու փորձում եմ զգալ լուսաբացի գեղեցկությունը, որ հուզական մի նոր տրամադրություն է ստեղծում ինձ մոտ` ամեն անգամ դպրոցի ճանապարհին: Ես վայելում եմ այդ լուսաբացի անկրկնելի պատկերը և անսովոր համադրությամբ` ուզում եմ մարդկային բոլոր արատները շաղախել օրվա լույսերի մեջ, հայացք ուղղել դեպի մարդու ներաշխարհը ու այնտեղ տեսնել միայն մարդուն համակած մաքուր մտքերի արտացոլանքը:
Երբևէ չեմ ժխտել այս կյանքը` իր դրական տարբեր դրսևորումներով, հոռետեսությունն էլ ինձ համար չէ, միշտ էլ ունեցել եմ ներդաշնակ ու կատարյալ հասարակության մեջ ապրելու երազանք ու միշտ էլ հոգուս խորքում փայփայել եմ այն իդեալականը, որ այս փոքր բնակավայրում պետք է մեկս մյուսի նկատմամբ ունենանք: Միշտ էլ լուսավոր իդեալի երազանք եմ ունեցել` անտեսելով մեր շրջապատի արատները, միշտ էլ բռնկուն է եղել իմ անցած ճամփան, բայց հիմա կյանքի մեղմ ու հանդարտ ընթացքն եմ նախընտրում, նայում խոհերիս ընթացքին, ձգտում կրակոտ զգացումներս հակադրել մեղմորեն օրորվող մտորումներիս:
Սահմանից եկող անորոշ ու անհանգիստ մի տագնապ երբեմն սպասման մեջ է դնում Մարտակերտում ապրողներիս, մեր ապրումներին ավելացնում նոր լարվածություն: Եվ այդ անորոշ սպասումն ապրելու կարոտի ցանկությունն է մեծացնում: Բայց իմ կարոտը վերացական չէ, ոչ էլ ` երազային, այն իրական է, սպասված: Անհնարինություն չկա այստեղ, երբ շրջապատում ուզում ես տեսնել գեղեցիկը, բայց երբեմն բախվում ես իրականությանը, որտեղ սպասումը մարդկային ներդաշնակության հասնելու համար դառնում է անիրագործելի:
Մարդասիրության ձգտումները մի նոր որակ են ստանում այստեղ, երբեմն նույնիսկ ուզում եմ հրավեր կարդալ բոլորին, որ մեր ապրելակերպը մեզ պիտի հիշեցնի, որ անանձնական տրամադրություններով պիտի ապրենք այստեղ, մեր սեփական ցանկությունը պետք է սահմանափակենք մեր իսկ անձնական ապրումների շրջանակում: Մեր ինքնարտահայտման ու ինքնաճանաչման հիմքն այդ մենք չենք և ոչ էլ` մեր ես-ը, մեր ապրելու հիմքը պիտի դառնա ազգային ցավը, իսկ առանցքում պիտի լինի մեր վերածնության հույսը:
Ես շարունակում եմ կապված մնալ իմ հարազատ երկրի, իմ շրջապատի, իմ ապրած ու ապրելիք տարիների հետ, իմ կյանքը շաղախված է մեծագույն սիրով ու հարգանքով, որի մասին համարձակորեն ազդարարում եմ: Իմ ես-ի մեջ ես տեսնում եմ բոլորին, ովքեր հոգեպես հարստացնում են իրենց կյանքը, երբեմն անտեսում արատներ, սիրում մարդուն, ապրում կարոտով` ներդաշնակ իրենց խոհերին: Ուզում եմ հստակեցնել իմ ոճը և ասել, որ իրական կյանքի մի անդրադարձ է սա, ներանձնացած մի խոհ, մտքերի ներսուզված պահի արտահայտություն, որ իրավունք է տալիս ինձ բարձրաձայնելու իմ հավատի անշեղ ուղու մասին, որտեղ լուսավոր օրերի երազանք կա, արատների ժխտում, մարդասիրական ձգտումներ, մաքուր խոհերի արտացոլանք:
Նատաշա Պողոսյան