Նժդեհական Սամվել Նիկոյանն իր կարճ խելքով փորձել է օգնության հասնել նախագահ Սերժ Սարգսյանին և բացատրել, թե ինչ է նկատի ունեցել նախագահ Սարգսյանը՝ հայտարարելով, որ մենք կռվում ենք 80-ական թվականների արտադրության զենքով։ «ԼՂ պաշտպանության բանակը մարտական գործողություններին մասնակցում է 80-ականների զենքերով: Այո, դա որոշ առումով այդպես է, Լեռնային Ղարաբաղի զինանոցում 80-ականների և դրանից հետո արտադրված զենքի տեսակներ կան:

Բայց այդ քննադատությունը, տարակուսանքը, թե՝ ի՞նչ է, մենք չունենք նորագույն զինտեխնիկա, անհիմն է: Նման հարց հնչեցնողները մոռանում են, որ նախագահի խոսքը Լեռնային Ղարաբաղի Պաշտպանական բանակի, ոչ թե ՀՀ Զինված ուժերում գոյություն ունեցող զենքի տեսակների, զինանոցի մասին էր»,- ասել է Նիկոյանը։ Նիկոյանին թվացել է, որ եթե ինքն այսպիսի հայտարարություն անի, ապա դրանով հզոր հարված կհասցնի թշնամուն՝ նրան հասկացնելով, որ պետք չէ շատ ուրախանալ, որ մենք հին զինատեսակներով ենք զինված և նորերը չունենք, մենք ունենք այդ նոր զինատեսակները, ուղղակի դրանք ոչ թե Լեռնային Ղարաբաղի բանակում են, այլ՝ Հայաստանի։

 Կարելի է ցավակցել նախագահ Սարգսյանին նման կուսակիցներ ունենալու համար, որոնք զրկված են խոսելիս որևէ բանական միտք արտահայտելու ընդունակությունից։ Նախ՝ որտեղի՞ց Սամվել Նիկոյանը գիտի, որ Հայաստանի Զինված ուժերը համալրված են ավելի ժամանակակից զինատեսակներով։ Ընդհանրապես, Սամվել Նիկոյանն ի՞նչ գիտի, թե ինչ ասել է ժամանակակից զինատեսակ, և որո՞նք են դրանք։

Բայց ամենախայտառակն այն է, որ ըստ Նիկոյանի հայտարարության ստացվում է, որ Հայաստանն ունի ժամանակակից սպառազինություն և զինատեսակներ, սակայն դրանք չի տալիս Լեռնային Ղարաբաղի Պաշտպանության բանակին՝ նրան թողնելով 80-ական թվականների արտադրության զենքի հույսին։ Ստացվում է, որ այդ զինատեսակները գոյություն ունեն ոչ թե պատերազմի համար, այլ հանուն նրա, որ ուղղակի գոյություն ունենան, որ Սամվել Նիկոյանը դրանց գոյությամբ հպարտանա։

Նիկոյանն այսպիսով ոչ թե օգուտ է տվել Հայաստանին և նրա ղեկավարին, այլ ընդհակառակը, իր անմեղսունակությամբ երկրի ղեկավարությանը դրել է ծանր վիճակի մեջ։ Եթե մենք մի քիչ լուրջ ընդունեինք Սամվել Նիկոյանին, ապա պետք է մտածեինք, որ Հայաստանի Հանրապետությունն իր ունեցած ժամանակակից զենքը պահել է միայն իր սահմանների պաշտպանության համար, իսկ Լեռնային Ղարաբաղին տրվել են բացառապես հին և իր դարն ապրած զինատեսակներ։

Այսպիսի անհեթեթ հայտարարություններից ու մտքերից խուսափելու միայն մի ձև կա` կտրականապես արգելել Սամվել Նիկոյանին և նրա խելքի տեր մարդկանց որևէ շփում ունենալ լրատվամիջոցների հետ և տիրաժավորել իրենց ախմախությունները։ Ընդհանրապես, լավ կլիներ եթե Սամվել Նիկոյանը, Ռազմիկ Զոհրաբյանը, Վազգեն Կարախանյանը, Գագիկ Մինասյանը և նմանատիպ նժդեհական թափոնները չհայտնվեին խորհրդարանում և իրենց ներկայությամբ չփչացնեին մեր տրամադրությունը, բայց դա արդեն ապագայի խնդիր է։