Օսկան Քոչարյան

 Այսօր ԱԺ-ում մեկնարկեց 4+4+4 ձևաչափով քննարկումը: Քննարկմանը մասնակցեցին ՀԱԿ խմբակցության ղեկավար Լևոն Զուրաբյանը, «Բարգավաճ Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Նաիրա Զոհրաբյանը, ՀՅԴ խմբակցության ղեկավար Արմեն Ռուստամյանն ու քարտուղար Աղվան Վարդանյանը, «Օրինաց երկիր» խմբակցության պատգամավոր Հովհաննես Մարգարյանը, կառավարության աշխատակազմի ղեկավար-նախարար Դավիթ Հարությունյանը, արդարադատության նախարար Արփինե Հովհաննիսյանը, ԱԺ պետաիրավական հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ Հովհաննես Սահակյանը և ԱԺ աշխատակազմի ղեկավար Հրայր Թովմասյանը:

Քաղաքացիական հասարակությունից քննարկմանը ներկա էին Դանիել Իոնիսյանը, Արտակ Զեյնալյանը, Տիգրան Եգորյանն և Սոնա Այվազյանը: Մասնակիցները քննարկեցին նոր Ընտրական օրենսգրքի նախագիծը: Ի՞նչ արդյունքներ արձանագրվեցին:

Բնականաբար, ոչ մի արդյունք:

Ընդդիմությունը և իրենց քաղաքացիական հասարակություն համարող անձինք պահանջում են նոր Ընտրական օրենսգրքով սահմանել, որ ընտրությանը մասնակցած քաղաքացիների ստորագրած ցուցակները պետք է հրապարակվեն, ընտրացուցակները պետք է մաքրվեն Հայաստանից բացակայող անձանց անուններից, քվեարկությանը մասնակցող անձանց մատերը պետք է թանաքոտեն, ընտրության օրը ընտրատեղամասերում տեսախցիկներ տեղադրեն և ուղիղ հեռարձակում ապահովեն, ինչպես նաև ամրագրեն կետ, որ ԱԺ ընտրությունները պետք է լինեն 100 տոկոս համամասնական ընտրակարգով՝ բացառելով ռեյթինգային ցուցակների առկայությունը:

Ինչպե՞ս կարելի է կոնսենսուսի գալ նման մարդկանց նման առաջարկների հետ:

Զուրաբյան Լյովիկն իրեն տաղանդավոր տղա է համարում և առ այսօր չի ուզում հրապարակավ ընդունել, որ չկա լավ կամ վատ օրենք` վաղուց է հայտնի, որ օրենքներն այդպիսին լինել չեն կարող, օրենքը կամ կատարվում է իրականության մեջ, կամ չի կատարվում, իսկ դա արդեն օրենքի որակից կախված չէ: Զուրաբյան Լյովիկը գիտե, որ օրենքը բխում է ավանդույթից, եթե չկա համապատասխան ավանդույթ, ուրեմն, ոչ մի օրենք չի գործի, իսկ նրա քաղաքական թիմի շնորհիվ այսօր Հայաստանում այնպիսի ավանդույթներ են ձևավորվել, որ անգամ ստալինյան օրենքը չի կարող իրավիճակը փոխել: Բա եթե այդքանը բոլորիս պարզ է, ապա էլ ի՞նչ մայմունություն են սրանք անում:

Մատ թանաքոտելը ո՞րն է:

Ո՞ր նորմալ մարդուն դուր կգա, որ իր մատները կեղտոտեն այն բանի համար, որ Զուրաբյան Լյովիկի օրենսդրական ամբիցիան բավարարվի: Ընտրատեղամասերի տեսախցիկներն ինչի՞ համար են: Այդ որտե՞ղ են սրանք իմացել դրա մասին: Բա մատնահե՞տքը:

Արփինե Հովհաննիսյանը և Դավիթ Հարությունյանը, որոնք լրջությամբ գերազանցում են Զուրաբյան Լյովիկի թիմին և նրա նմանակներին, պետք է հրաժարվեն այս խեղկատակությանը մասնակցելու գաղափարից, եթե չեն ուզում վարկաբեկվել:

Եվ եթե իրոք մտադրություն կա նորմալ ընտրական օրենսգիրք ունենալու, ապա Ազգային ժողովն այստեղ անելու քիչ բան ունի, քանզի մի բան է լավ օրենք ընդունելը, այլ բան է այն կատարելը: Հետևաբար, պետք է մտածել օրենքի անխափան կատարման մասին, ինչպիսին էլ որ այն լինի, այլ ոչ թե օրենքի տեքստի մեջ գժություններ մտցնել:

Վերջապես, ընդդիմություն կոչվածն ամեն առիթով ասում է, թե իշխանության հետ խոսելն անօգուտ է, իշխանության հետ անգամ մատաղ ուտել չի կարելի և այլն, և այլն: Այսքանից հետո ի՞նչ երեսով են իշխանություն ներկայացնողները սեղմում Զուրաբյան Լյովիկի ձեռքը, դա էլ քիչ է` ինչ-որ քննարկումներ են անցկացնում:

Իհարկե, ի սկզբանե պարզ էր, որ որևէ արդյունքի այդ քննարկումը չի հանգեցնի, մի՞թե դժվար է չգայթակղվել և Զուրաբյան Լյովիկի թելով չթելվել:

shame.am