Ժողովրդավարության հայկական ֆորումի շրջանակում կազմակերպված պանելային քննարկման ժամանակ Նիկոլ Փաշինյանը հանդես է եկել հերթական խիստ վիճելի հայտարարոթյամբ՝ պնդելով՝ կարող է պաշտոնապես հայտարարել՝ 2018-ից Հայաստանում համակարգային կոռուպցիան վերացել է և մինչև այսօր չկա: «Չի կարելի կոռուպցիայի դեմ պայքարն օգտագործել մեր դեմ. դա անազնիվ բան է»,-բողոքել է վարչապետը:

Իրականում այս պնդումը հակասում է իրականությանը, քանի որ փաստերը ցույց են տալիս, որ կոռուպցիան, այդ թվում՝ համակարգային բնույթի տարրերով, շարունակում է գոյություն ունենալ ու ծաղկել փոքրիկ Հայաստանում:
Ասվածի ամենացայտուն ապացույցներից մեկը երկրում աղմուկ հանած բարձր պաշտոնյաների և նրանց ընտանիքների գույքային սկանդալներն են՝ Գնել Սանոսյանից՝ քաղաքապետ Տիգրան Ավինյան ու ասենք ԱԱԾ նախկին պետ Աբազյանի որդի, որ 600000 դոլարանոց տուն էր վերջերս գնել: Երբ պաշտոնյաների կամ նրանց մերձավորների ունեցվածքը չի համապատասխանում հայտարարագրված եկամուտներին, միջազգային պրակտիկայում դա դիտվում է որպես համակարգային կոռուպցիայի ցուցիչ։ Բացի սա, վերջին տարիներին բացահայտվել են գնումների համակարգում չարաշահումներ, որոնք վարչապետն ինքն էլ է ընդունել: Դա կոռուպցիա չէ, ի՞նչ է:
Ինչ վերաբերում է միջազգային գնահատականներին, ապա նկատենք, որ հանրահայտ «Transparency International»-ի «Կոռուպցիայի ընկալման ինդեքսում» Հայաստանը 2022–2024 թթ. չի գրանցել ական առաջընթաց:
Փաշինյանի այսօրինակ հայտարարությունը կառուցված է քաղաքական և անձնական արդարացման տրամաբանության վրա, սակայն այն չի հիմնվում ամբողջական վիճակագրական և միջազգային գնահատականների վրա, քանի որ դրանք լիովին այլ բանի մասին են խոսում։ Համակարգային կոռուպցիան չի ենթադերում, որ Հայաստանի բոլոր պաշտոնյաները պետք է պարտադիր կարգով լինեն կաշառակեր, այլ նշանակում է, որ պետական համակարգում կան կառուցվածքային պայմաններ, որոնք թույլ են տալիս կոռուպցիոն գործարքներ՝ առանց արդյունավետ կանխարգելման՝ անկախ նրանից, թե քանիսին են ժամանակ առ ժամանակ ցուցադրաբար պատասխանատվության ենթարկում, քանիսին՝ ծածկադմփոց անում։