Մարտի 19-ի մամուլի ասուլիսում Նիկոլ Փաշինյանը, պատասխանելով լրագրողներից մեկի այն հարցին, թե վերջին 10 ամիսների ընթացքում մարդկանց սոցիալական վիճակը բարելավե՞լ է, թե՞ ոչ, հայտարարել է. «Ասել եմ, որ մենք, օրինակ, 85000 մարդու սոցիալական նպաստները և թոշակները բարձրացրել ենք: 200000 մարդու աշխատավարձերը բարձրացրել ենք: 100%-անոց աճ է տեղի ունեցել հիփոթեքային վարկավորման: Դա մարդկանց սոցիալական վիճակի բարելավման ցուցի՞չ է, թե՞ ցուցիչ չէ: 2019թ-ի հունվարին երկրում համախառն առևտուրը 19%-անոց աճ է արձանագրել, դա ցուցի՞չ է, թե՞ ցուցիչ չէ: Այո՛, Հայաստանում կան մարդիկ, ովքեր ավելի լավ չեն ապրում: Բայց հարց` Հայաստանում կա՞ն մարդիկ, ովքեր ավելի վատ են ապրում»:

Փաշինյանի պատասխանն իսկապես «յուրօինակ» է:
Մեջբերելով, ըստ էության, ԱՎԾ-ից վերցրած ինչ-որ թվեր` նա, սպառիչ, առարկայական պատասխան տալու փոխարեն, փաստորեն, նախընտրել է հռետորական հարց բարձրացնել, որի պատասխանը հայտնի է անխտիր բոլոր նրանց, ովքեր ապրում ու սեփական մաշկի վրա են զգում հայաստանյան կյանքի դժվարությունները:
Վարչապետի հարցի պատասխանը, պետք է արձանագրել, դրական չէ: Եթե վարչապետն իսկապես անտեղյակ է իրողություններից, ապա պետք է նրան լուսավորենք ու ասենք, որ կյանքը հետհեղափոխական Հայաստանում ոչ միայն չի բարելավվել, այլև մարդկանց կենսամակարդակն իջել է նույնիսկ պլենտուզի մակարդակից էլ ցած, և բոլորովին կապ չունի, թե ԱՎԾ-ն կամ այլ մարմիններ ինչ թվեր են շշնջացել Փաշինյանի ականջին:
Բերենք մի քանի պարզ փաստ, որոնք կվկայեն վերոգրյալի ճշմարտացիությունը:
Նախ` Հայաստանում այս ամիսների ընթացքում շարունակվել է արդեն ավանդույթի վերածված անկառավարելի գնաճը: Նույն բանանի գինը, որը մատին փաթաթան անելով` Փաշինյանը վերցրեց իշխանությունն ու հարյուր հազարների կրքեր բորբոքեց, այսօր անբնական բարձր է երևանյան խանութներում` գերազանցելով 1000 դրամի շեմն այն դեպքում, երբ մի քանի ամիս առաջ ընդամենը 600-700 էր («Լֆիկի» աչքը լույս): Նույն իրավիճակն է կաթնամթերքի շուկայում, իսկ գյուղմթերքի մի շարք կուլտուրաներ ընդհանրապես վերածվել է չտեսնված դելեգատեսի, երբ մարդու գրպանին ավելի էժան է նստում ասենք Դեղին ծովի ձկների խավիարը, քան,օրինակ, մի կիլոգրամ պոպոկը:
Դե իսկ սոցիալական լարվածության աճի, աշխատատեղերի կրճատման խնդրի, շարունակվող արտագաղթի մասին մանրամասնել առհասարակ չարժե. բավական է օրվա մեջ մի քանի ժամ գտնվել Կառավարության շենքի դիմաց, որպեսզի պարզ դառնա` ինչպիսի կոլապսային վիճակ է ստեղծվել Հայաստանում:
Բայց այս ամենը կարծես չի էլ հուզում ազգընտիր առաջնորդին: Նա ոչ միայն հարցին հարցով է պատասխանում, այլև չի էլ ցանկանում ընդունել, որ մամուլում իր իշխանության վերաբերյալ հնչող քննադատությունները ոչ թե ինչ-որ մեկի դավադրության արդյունք են, այլ` ընդամենն օբյեկտիվ արձագանքն այն իրավիճակի, որ ստեղծվել է երկրում, ու որի առաջ Փաշինյանի կառավարությունն անզոր է:
Չնայած էլ ի՞նչ կարելի էր ակնկալել աղքատությունը որպես լոկ հոգեբանական բարդույթ հռչակած կառավարության ղեկավարից…