Հայաստանում ընթացող ուսանողական բողոքները կամա - ակամա առաջացրել են հարցեր , որոնք բխում են ոչ միայն երկրի առաջ այժմ ծառացած անվտանգության խնդիրներից, այլև, առհասարակ, ռազմական ուժի հետ որևիցե տեսանելի առնչություն չունեցող ոլորտներին վերաբերող խնդիրներից:

Երևանի պետական համալսարանի մաթեմատիկայի և մեխանիկայի ֆակուլտետի դեկան Արթուր Սահակյանը վերջին իրադարձությունների հետ կապված մի չափազանց խոսուն խոստովանությամբ է հանդես եկել ` հայտարարելով , որ չնայած ինքը սկզբունքորեն հանդես չի գալիս տարկետման
վերացմանն առնչվող օրենքի դեմ ու հասկանում է դրան կողմ արտահայտվողների մտածելակերպն ու Հայաստանի առաջ կանգնած անվտանգությանն առնչվող հարցերը , սակայն վստահ է , որ օրենքի ընդունումն իր ամենաբացասական ազդեցությունն է թողնելու գիտության զարգացման վրա,քանի որ « այս պահին այդ օրենքի ընդունումը էական հարված կլինի մեր գիտությանը : Գոնե՝ մաթեմատիկայի բնագավառում »:
Փորձելով բացել փակագծերը` դեկանը համոզմունք էր հայտնել,որ տարկետման իրավունքը վաղուց վերածվել է այն միակ գործոնի , հանուն որի երիտասարդներն այսօր գնում են ասպիրանտուրա՝ գիտությամբ զբաղվելու : « Որովհետև առաջվա գործոնները , որոնք կային՝ աշխատավարձ , հասարակության հարգանքն ու պատիվը , էնտուզիազմը , այսօր ոչ մեկը չեն գործում : Մնացել է բանակից խուսափելը՝ որպես էական խթան գիտությամբ զբաղվելու »,-իր խոսքին հավելել է դեկանն ու դրանով իսկ, ըստ էության, միանգամայն անկողմնակալորեն բացահայտել Հայաստանում գիտության բնագավառում տիրող այն սոսկալի վիճակը,որի մասին ոլորտի պատասխանատուները նախընտրում են լռել,իսկ որոշ ԲՈՒՀ-երի ռեկտորներ էլ` «միամիտ աչքեր անել»:
Կասկած չկա , որ այս դարը լինելու է այն ժողովրդինը , որն առավելագույնս է կարողանալու ռեալիզացնել սեփական մտավոր կարողություններն ու այն վերածել համաշխարհային շուկայում մրցունակ պրոդուկտի . ներկա Արևմուտքն այն տեսքով , ինչ տեսքով որ ներկայանում է այսօր , ասվածի աներկբա ապացույցն է :
Հայաստանում այսօր գիտության վիճակն ուղղակի ողբալի է , ինչը ոչ ոք չի կարող ժխտել :
Վերջին 20-25 տարիներին մենք հաջողությամբ կատարել ենք համաշխարհային կառավարման որոշ կենտրոնների կողմից մեր ուսերին դրված առաքելությունն ու կարողացել ենք ոչնչացնել գիտությունը , ԳԱԱ - ն վերածել ասենք Ռադիկ Մարտիրոսյանի թանկագին դուքանի , որից նա ու էլի մի քանի հոգի օդից փող են բռնում :
Ինչո՞ւ ենք նման կտրուկ գնահատականով հանդես գալիս : Կյանքը , պարզապես , ապացուցում է , իսկ փաստերն էլ ցույց տալիս , որ այսօր Հայաստանի գիտության գլխավոր կենտրոնն իր գործունեությամբ ոչնչով չի տարբերվում սովորական կոռումպացված պետական մարմնից , նախարարությունից և այլն : Ճիշտ է ` այստեղ միայն ԳԱԱ նախագահության մեղքը չէ , որ առկա է , այլ ընդհանուր պետությունում հաստատված մթնոլորտն է այդպիսին , բայց այն , որ գիտությունը Հայստանում մեռնում է , իսկ նույն ԳԱԱ - ն ` դրան կողքից ընդամենը հետևում , ոչ ոք չի կարող հերքել :
Փաստորեն ` այս ողբերգական վիճակում , ինչպես դիպուկ կերպով նկատել է ԵՊՀ դեկանը , գիտության զարգացման միակ ստիմուլը մնում է մեկ բան ` երիտասարդների ձգումն ամեն կերպ խուսափելու զինվորական ծառայությունից :
Այսինքն ` գիտությունը դարձել է փաստացի դասալքության համար օգտագործվող այն գործիքը , որի վերացմամբ վերանալու է նաև գիտությունը , ու ասենք մի 15 տարի հետո Հայաստանում մատների վրա ենք հաշվելու գիտնականների ֆիզիկական քանակը :
Ցանկություն կա հուսալու , որ դեկանի ահազանգը լսելի կլինի ոչ այնքան պաշտպանության նախարարությանը , որն իր գործն է ուղղակի անում ` ելնելով Հայաստանի առջև ծառացած ռազմաքաղաքական խնդիրների սրությունից , որքան Լևոն Մկրտչյանին , ով չի կարող ու իրավունք չունի ` համապատասխան հետևություններ չանելու :
Պետք է մի բան մտածել գիտությունը վերջնական կործանումից փրկելու համար , հակառակ պարագայում մի քանի տասնամյակ հետո վերածվելու ենք փոքրիկ Զիմբաբվեի :