Ցանկացած պետության համար ռազմավարական, կենսական նշանակութուն ունեն նախևառաջ սոցիալական ոլորտին առնչվող հարցերը:
Հայաստանի պարագայում, որը ոչ մի կերպ չի կարողանում դուրս պրծնել աղքատության ճիրաններից, ինչն էլ, ըստ էության, ընկած է երկրից մեծածավալ արտագաղթի հիմքում, նմանբովանդակ հարցերն ավելի քան կարևոր են, քանի որ դրանց չլուծվելու պարագայում մեծ է վտանգը, որ երկիրն առհասարակ կարող է դատարկվել հաշված տարիների ընթացքում:
Ինչպես հայտնի է, ԱԺ-ում ընթանում են բյուջեի մասին քննարկումներ: Խոսելով թոշակների սահմանված չափը գոնե 1000 դրամով ավելացնելու հավանականության մասին` Հայաստանի սոցիալական ոլորտի համար մեկ պատասխանատու Արտեմ Ասատրյանը հայտարարել է, թե նույնիսկ 1000 դրամով թոշակների ավելացում իրենք չեն կարող թույլ տալ , քանի որ դրա համար 5 մլրդ դրամ փող է անհրաժեշտ,որը գոյություն չունի` այս կերպ, ըստ էության, չկարևորելով հասարակության մի հսկայական շերտին առնչվող գերխնդիրը:
Թե ինչպես կարող է պատահել, որ տարիներ շարունակ թոշակ չփարձրացնեն, ինչպես կարող է պատահել,որ ասենք որոշ համակարգերում աշխատողների աշխատավարձերը հասնեն աստղաբաշխական թվերի, իսկ թոշակառուին մեկ լումա ավել անգամ չտան:
Իհակե, իր խոսքում հարգարժան նախարարը չի մանրամասնել` նախընտրելով լռություն պահպանել, ինչը,սակայն,ոչ միայն չի նվազեցնում հարցի կարևորությունն,այլև է՛լ ավելի է բորբոքում:
Մյուս կողմից, սակայն, փող չլինելու հանգամանքն այնքան էլ տարօրինակ չի դիտվում, քանի որ փող ունենալու համար պետք է այն հայթայթել, իսկ ավելի ճիշտ աշխատել: Իսկ Հայաստանն արդեն վաղուց դադարել է գլոբալ իմաստով փող աշխատել, ու եթե նման բան արվում էլ է,ապա արվում է բացառապես տեղի բնակչության հաշվին:
Թե էլի քանի տարի թոշակները չեն բարձրանալու, ու դեռ քանի տարի է տևելու այս ստորացուցիչ վիճակը, թերևս, կռահել միայն կարելի է, բայց որ հարցն, իրոք, լուրջ է, կասկած չկա:
Տեսնես կա՞ ևս մեկ երկիր,ուր թոշակը 60-70 դոլար է:
Ենթադրելի է`Աֆրիկայում: