Մարտակերտի Վլ. Բալայանի անվան միջնակարգ դպրոցի դահլիճում կազմակերպված միջոցառումը նվիրված էր Արցախյան պատերազմի մարտական ճանապարհ անցած Դավիթ Պետրոսյանի /Խուդոյ/ ծննդյան 47-րդ տարեդարձին, ով 2012-ին դարձավ պատահականության զոհ՝ իր երեք երեխաներին թողնելով կնոջ՝ Անժելա Պետրոսյանի հույսին:
Իմ դասղեկական 8-րդ ա դասարանի աշակերտների մասնակցությամբ իրականացված այս հուշ-ցերեկույթն իրենց համադասարանցի Գևորգ Պետրոսյանի հայրիկին էր նվիրված, ում անունով կոչվում է այդ դասարանը:

Ամաչկոտությունը նրա կողքին է միշտ, անգամ բեմահարթակում կանգնած՝ Գևորգն իր համադասարանցիների կողքին չի ուզում հանդիսատեսին երևալ, բայց իր արտասանած տողերով յուրաքանչյուր ոք մտովի տեղափոխվում է նրա հայրիկի ծննդավայրը, իսկ նվիրյալ ազատամարտիկի մեծագույն երազանքն է եղել այդ հայրենիքն ազատագրված տեսնել, ազատ ու անկախ:
Դրախտ, չքնաղ մի երկիր էր Շահումյանը, Այդ դրախտի տղաները, նաև՝ ՀԱՅՐՍ Պայքարեցին մինչև վերջ, Սարերն ընկան, եղնիկ դարձան սարերով, Կյանք տվեցին, հերոս դարձան փառավոր:
Ավանդու՞յթ է դարձել հոկտեմբերին այս միջոցառմանը նախապատրաստվելը, թե՞ ցավն ու կսկիծն են միախառնվում իրար, երբ գիտենք, որ մեր կողքին աշխատող Անժելան որքան հպարտորեն է կարողանում տանել իրեն բաժին հասած ճակատագիրը, որտեղ հայրիկ կորցրած դպրոցահասակ երեխաներ կան, և նրանց մեջ ավագը Գևորգն է, ում արդեն չորրորդ տարին է, ինչ դասավանդում եմ: Ու որդեկորույս մայրերին, որբացած մանուկներին, զոհվածներին ու նրանց կանանց նվիրված երգերի ու բանաստեղծական տողերի մեջ այդ օրը մենք տեսնում ենք նրանց, ովքեր իրենց կորստյան ցավով ու անսասան կամքով մեր կողքին են:

Որդեկորույս մայրերին փառքեր ու երգ են ձոնում, Խոնարհ ճամփա են տալիս այրուն զոհված զինվորի, Մանուկներին որբացած ամենքը գիրկ են բանում, Գուրգուրում են հոր նման՝ դարձած գթոտ ու բարի:
Ութերորդցիների համար այս միջոցառմանը նախապատրաստվելը ոգևորիչ է, հուզերի առիթ, մի տեսակ մրցակցություն միմյանց միջև, թե ով ինչպես կներկայանա այդ օրը՝ իր ասմունքով, երգերով, որ սովորում էին սրտանց, ազնվագույն նվիրումով, գիտակցելով, որ յուրաքանչյուր նահատակված ազատամարտիկ արժանի է մեծարանքի ու հիշատակի:
Պատերազմ տեսած այս երեխաների շուրթերով Դավիթ Պետրոսյանի անցած ուղին էր փառաբանվում, նրա կարոտը հայրենի եզերքի հանդեպ, խաղաղ օրերի իրենց երազանքը, որ պատերազմ չլինի և ոչ էլ՝ կորուստներ, որ ավերածություններ է փռում շուրջբոլորը, ավերում անգամ մարդկային հոգիներ:
Պատերա՜զմը...
Նա վերջին ռումբի հետ չի ավարտվում,

Ականի պես դեռ հետո նա պայթում է հոգու մեջ,

Ու մինչ մահվան մոտեցող մոր հին կսկիծը թմրում,

Մխիթարվում է այրին որդիներով արդեն մեծ:
/Շարունակելի/
Նատաշա Պողոսյան