Ես զրուցում եմ ինձ շատ մտերիմ ընտանիքում նոր ամուսնացած զույգի՝ Արտակի և Շուշանի հետ: Երկուսն էլ բարձրագույն կրթություն են ստացել Արցախի պետական համալսարանում: Արտակը տարիներ առաջ ավարտել է ճարտարագիտական ֆակուլտետի շինարարական բաժինը: Շուշանն այս տարի ավարտել է բնագիտական ֆակուլտետի «Մաթեմատիկա և համակարգչային գիտելիքներ» բաժինը, ընդունվել նույն բաժնի մագիստրատուրան: Բուհն ավարտել է գերազանց գնահատականներով, արժանացել Արցախի նախագահի ուշադրությանը, պարգևատրվել թանկարժեք նվերով:
Ինչու՞ է մեր կողքին ապրող երիտասարդը մեկնում արտագնա աշխատանքի: Հարցի պատասխանը միշտ էլ կա: Մարդ պետք է աշխատանք ունենա, ապահով լինի նյութական միջոցներից: Արտակը բուհն ավարտելուց հետո պայմանագրային զինծառայող է եղել: Հիմա այս նորաստեղծ ընտանիքը պետք է շուտով մեկնի օտարության, այնտեղ տան տղամարդը կաշխատի, իսկ Շուշանի կարմիր դիպլոմը գուցե և անգործության մատնվի, այնինչ նա էլ սիրում է իր մասնագիտությունը. «Կցանկանայի հաշվապահական աշխատանք տանել, սիրում եմ մանկավարժությունը, կաշխատեի նաև այդ մասնագիտությամբ, եթե աշխատանք լիներ»:

Աշխատատեղ ունենալն Արցախում դառնում է հարցերի հարցը: Այս անգամ չեմ ուզում մեղավորներ փնտրել, երբ ամենուր այս մտահոգությունն է մի պատերազմական գոտում, որտեղ հայացքներս հառած երկնքին՝ խաղաղ օրերի երազանքներով ենք ապրում: Բայց հոգուս անհանգիստ խմորումներն ինձ հանգիստ չեն տալիս, երբ երկիր հայրենին «դատարկվում է», երբ նրա հարազատ զավակներն են ստիպված հեռանում հող հայրենիից, ու թախծախառն են դառնում մտքերս, մտածումներս ինձ տանում են այն հեռուները, որտեղ կարոտն է բաձրաձայնում իր մասին, ու երազանքս դառնում է հայրենադարձության տեսլականը գալիք օրերում:
Այն հեռավոր անցած տարիներին իմ առջև նստած դպրոցականն է Արտակը, ում դասավանդում էի դեռևս 5-րդ դասարանում: Որքա~ն պատրաստակամ էր նա՝ դպրոցականին հարիր կեցվածքով...Նոր օրերում նա ինձ երևում է իր երջանկության բարձունքում՝ այն հարսանեկան հիսաքանչ օրը Արցախի մայրաքաղաքում:
Գեղեցիկ զույգ՝ հայկական պարի դյութիչ մեղեդու հնչյունների տակ, հարսանյաց հանդեսի նորահարսի մենապարի գեղեցիկ արարում, հանդիսության սրահի բազմերանգ լույսեր, նորաստեղծ ընտանիքի շնորհավորական վարդաբույր կենացներ, որտեղ անեզրական երջանկությունն էր թևածում...
Եվ նոր օրերի անհանգստություն՝ հայրենիքում աշխատանք չունենալու հոգս, արտագնա աշխատանքի մեկնելու նպատակ, հեռուներում օտարության սառը շունչ, հարազատների կարոտ, որ դառնում է բոլորին հուզող հարց Արցախում ապրողների համար:
Նատաշա Պողոսյան