Վերջերս ՄԱԿ-ը ուսումնասիրություն էր հրապարակել,որից պարզ է դառնում,որ Հայաստանն աշխարհի երկրների շարքում հետնապահ տեղերից մեկում է գտնվում առողջապահությանը հատկացվող ծախսերի առումով:
Այդ ծախսերը ՀՆԱ-ի 2%-ից ցածր են կազմում, ինչն աշխարհի մասշտաբով ամենանվազ ցուցանիշներից մեկն է:
Հայաստանյան հանրության շրջանում սկսել են բավական լայնորեն քննարկվել պարտադիր առողջապահական ապահովագրությանն անցնելու Կառավարության մտայնության հետ կապված հարցերը:
Ինչպես նախարար Լևոն Ալթունյանն էր իր հարցազրույցներից մեկում արձանագրել, նախատեսվում է տեսանելի ապագայում՝ 1-2 տարվա ընթացքում, Հայաստան ներմուծել քաղաքակիրթ աշխարհում վաղուց սովորական դարձած առողջապահական ապահովագրության ինստիտուտը:
Իհարկե, ասել, թե մտահղացումը վատն է կամ հետադիմական, ոչ մի կերպ չի կարելի, ու, եթե անկեղծ,ապա այս համակարգը Հայաստանում պետք է վաղուց գործեր: Սակայն խնդիրն այն է,որ ապագայում ներդրվող այս համակարգը իր մեջ պարունակում է բավական լուրջ ռիսկեր՝ հաշվի առնելով այն,որ պետություն-հիվանդանոց-քաղաքացի կապը նախատեսվում է իրականացնել մասնավոր ապահովագրական ընկերությունների միջոցով, ինչը, թեկուզ զուտ տեսականորեն, կարող է լուրջ հետևանքներ ունենալ համակարգում ներառվելու իրավասության , ընդգրկման և ֆինանսավորման տեսանկյունից :
Նկատի ունենալով այն իրականությունը,որում այժմ ապրում են ՀՀ քաղաքացիները սեփական երկրում, միանգամայն հավանական կարող են լինել անհավասարություններն և անարդյունավետ գործառնությունները , որոնք բացառելու համար կարիք է լինելու պետության կողմից մասնավոր այս ոլորտի կատարյալ ու արդարացի վերահսկողության:
Այսինքն՝ պետական համապատասխան օղակները բարիքը չարիքի չվերածելու համար պարտավորված պետք է լինեն խոշորացույցի տակ առնել ապահովագրական մասնավոր ընկերությունների գործունեությունը, քանի որ վերջիններիս կողմից ազգաբնակչության հաշվին գերշահույթներ ստանալու դեպքերի պակաս այսօրվա դրությամբ չի նկատվում: Հաշվի առնելով այն,որ ազգաբնակչության առողջապահության հարցը ազգային անվտանգությանը վերաբերող գերխնդիր է՝ ակնհայտ է դառնում հարցի գերկարևորությունը ողջ երկրի համար:

Իհարկե, չենք ցանկանում մտածել,որ այս մտահղացմամբ ու պարտադիր առողջապահական համակարգ ներդնելու քողի տակ որոշներ իրականում փորձում են սեփական բիզնես շահերն առաջ տանել, բայց եթե առաջիկայում ներդրվող համակարգն ինչ-ինչ սուբյեկտիվ պատճառներով իրեն չարդարացնի, ապա այն չի կարող անձեռնմխելի մնալ, հակառակ պարագայում կստացվի,որ հասարակության շրջանում տարածված մտավախություններն ամենևին էլ անհիմն չեն:

  Ալեքսանդր Գրիգորյան