Շնորհանդեսի բացման խոսքը պատկանում էր ուսուցչուհուս: Ողջույնի խոսքս ուղղված էր այս միջոցառմանը մասնակցող Սփյուռքի, Հայաստանի և Արցախի բոլոր հյուրերին, Մարտակերտի հասարակությանը, շրջկենտրոնի երկու դպրոցների տնօրենությանը, ուսուցիչներին, աշակերտներին, նրանց ծնողներին, բոլոր նրանց, ովքեր հարկ էին համարել մասնակցելու շնորհանդեսին: Մեծագույն երախտագիտությունս ուղղված էր հեռավոր Պետերբուրգից Մարտակերտ ժամանած մեր համերկրացի արձակագիր Լևոն Ադյանին ու նրա տիկնոջը՝ Էլմիրա Ադյանին, Ամերիկայի Լոս Անջելես քաղաքից այստեղ ժամանած բանաստեղծուհի Նելլի Ավակովա Գրիգորյանին:
Իմ կողմից ծաղիկների նվիրումը երկու զավակ կորցրած տիկին Էլմիրային, խոնարհումի ու հիշատակի արտահայտություն էին, որ այստեղ էին բերել Ադյաններին: Նելլի Ավակովային նվիրած ծաղիկներով թերևս փորձում էի մեծագույն շնորհակալությունս հայտնել մեզ այցելած հայուհուն, ում համար Արցախը կյանք է, գոյություն, մարդ, ով հովանավոր դարձավ Մհեր և Զորայր Ադյանների հիշատակին գրված գրքին՝ իր իսկ մարդասիրությամբ ու շռայլ հոգով:
Հյուրեր ունեինք ԼՂՀ կրթության, գիտության և սպորտի նախարարությունից, Արցախի պետական համալսարանից, Հայաստանի գրողների միությունից, Արցախի գրողներից՝ հանձին միության նախագահ պարոն Վարդան Հակոբյանի, ում նախաձեռնությամբ կազմակերպվում էր այդ միջոցառումը, այդտեղ էին նաև հանրային հեռուստատեսությունից և ռադիոյից:

Խոսքս օրեր առաջ ընթերցողի սեղանին դրված իմ գրքերի մասին էր... «Գրողն ու ուսուցիչը...Ժամանակի մեջ և անդին» և «Մանկավարժի օրագիր», որոնք հրատարակվեցին ԼՂՀ կրթության, գիտության և սպորտի նախարարության երաշխավորությամբ, նախարարության մասնագիտական կրթության և գիտության բաժնի վարիչ, հոգեբանական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ Լուսինե Ղարախանյանի խմբագրական միջամտությամբ: Մեծագույն շնորհակալությունս ու ակնածանքս նախկին նախարար հարգարժա՛ն պարոն Ասրյանին էր ուղղված և գրքերի խմբագիր տիկին Ղարախանյանին: Իմ կողմից նրան նվիրած ծաղիկները խորին ակնածանքի ու սիրո արտահայտություն էին, ում պատկանում էր նաև «Մանկավարժի օրագրի» նախաբանի խոսքը:
Հայացքս փնտրում էր դահլիճում բանասիրական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ Ժաննա Բեգլարյանին, ով ուներ իր կողմից տրված գնահատականի խոսքը «Գրողն ու ուսուցիչը...Ժամանակի մեջ և անդին» գրքի մասին, ում իրավամբ շնորհակալական խոսք ուղղեցի, իսկ կողքիս ծաղիկների զամբյուղը ձեռքին կանգնած էր իմ աշակերտուհին, ով այն պիտի նվիրեր Արցախի բանաստեղծուհուն...
Շնորհակալական խոսքս ուղղված էր Լոս Անջելեսի հայկական «USArmenianews.com» լրատվական կայքի ամբողջ խմբագրակազմին՝ հանձին խմբագիր Գայանե Մանուկյանի, ով գնահատանքի իր հոդվածով ազդարարեց մեր համատեղ համագործակցության մասին, ու շնորհանդեսին ուղարկված նրա նամակն ընթերցվեց՝ հպարտության զգացումով, որ մեր դպրոցը՝ հանձին ուսուցչուհուս կայքին հղած նյութերի, հիմք դրեց Հայաստան-Արցախ-Սփյուռք ամուր կապերին:
Հպարտության արտահայտություն էր այդ կայքին ուղղված շնորհակալական խոսքս, որ այդ երկու գրքերի նյութերը սոցկայքերից տեսանելի եղան բազվաթիվ ընթերցողների, դրանք տեղադրվեցին առանձնապես ամերիկյան այդ կայքում գործող «Մանկավարժի անկյուն» բաժնում: Այդտեղ տեսանելի դարձան մանկավարժիս նյութերի նկատմամբ բազմաթիվ ընթերցողների համակրանքն ու հետաքրքրասիրությունը: Վերջին ամիսներին որքան էլ քարկոծեցին այդ կայքը, այն մնաց աներեր, շատ-շատերի պարծանքը համարվող «Մանկավարժի անկյուն» բաժինը հպարտորեն շարունակեց իր գոյությունը, արժանացավ անգամ ամերիկյան հայկական դեսպանատան հյուպատոսի ուշադրությանը:
Այդ նյութերն արժանացան նաև Ամերիկայի հայ գրողների միության հավանությանը, Գլենդել քաղաքից մանկավարժ-արատաբան Սվետլանա Նալբանդյան-Տոնապետյանի խոսքով դարձա առաջինը, ով մանկավարժական կապ ստեղծեց այն հեռավոր ամերիկյան ափերի հետ, որտեղ խտացված է հայության մեծագույն զանգված: Այդ հոդվածների մի մասը տեղ գտան նաև Հայաստանի Սփյուռքի նախարարության «Հայերն այսօր» պարբերականում, Արցախի և Սփյուռքի տարբեր մամուլներում, այդ թվում Կալիֆորնիայի մայրաքաղաք Սակրամենտոյում հրատարակվող «Մռավ սար» և Վորոնեժի հայկական համայնքի «Անի» թերթերում:
Խոսքս հրատարակված գրքերիս մասին էր, նաև առկա էր մտահոգությունը, որ սահմանամերձ բնակավայրում կրակոցների արձագանքների տակ դասավանդող ուսուցչուհիս հայրենասիրության դասեր է տալիս պատերազմ տեսած երեխաներին և գիրք է հրատարակում դպրոցի, իր առջև նստած աշակերտների մասին, բայց, ցավոք, ոչ ոք ձեռք չի մեկնում այդ գրքի հրատարակությանը, որ պատմություն է իր մեջ կրում, տարեգրություն, մի իրական վավերագրություն, որ պիտի դառնա սերունդների սեփականությունը:
Նատաշա Պողոսյան
/Շարունակելի/