Պաշտոնական վիճակագրությունը փաստում է, որ Հայաստանում աղքատությունը տարեցտարի միմիայն վերելք է ապրում:
Այլևս, կարելի է ասել, Հայաստանում միջին խավ գրեթե գոյություն չունի, ու հասարակությունը բաժանվել է` միմյանց հետ որևիցե ընդհանուր բան չունեցող` հարուստների ու աղքատների խավերի,ուր, որպես կանոն, հարուստներն է՛լ ավելի են հարստանում,իսկ աղքատներն էլ ստիպված են լինում է՛լ ավելի կրճատել իրենց ընտանեկան բյուջեները` զրկելով իրենց ու սեփական երեխաներին կյանքի շատ սովորական հաճույքներից, զրկվելով վերջապես մարդավարի ապրելու հեռանկարից:
Սեպտեմբերի 1-ը, որն ավանդաբար համարվում է յուրատեսակ տոն, այսօր շատ հայ ընտանիքների համար իսկական գլխացավանքի է վերածվել:Իսկ պատճառը, թերևս, սոցիալական է:Այն վաղուց դադարել է հասարակական ամենալայն շրջանակների կողմից ընկալվել որպես գիտելիքի մեծարման օր,քանի որ իր հետ բերում է այնպիսի ծախսեր ու ֆինանսական հոգսեր,որոնք ոչ բոլոր ընտանիքներն են ի վիճակի լինում հոգալ:
Հայաստանում մի վատ ավանդույթ կա ձևավորված. տոներին ընդհառաջ,ընդ որում`անկախ այն բանից,թե դա ինչ տոն է, ապրանքների շուկայական գները սկսում են բարձրանալ:
Այս իմաստով բացառություն չէ նաև սեպտեմբերի 1-ը,որին ընդառաջ գնային չտեսնված թռիչքներ են գրանցվում հատկապես դպրոցական պարագաների շուկայում:
Ըստ համացանցային օգտատերերի գրառումների, պարզ է դառնում, որ Հայաստանում ներկա դրությամբ համապատասխան տարիքի երեխաների համար նախատեսված վերնաշապիկների գները տատանվում են 3500-17000-ի սահմաններում, պայուսակները` 20000-38000-ի, տաբատը`5000-18000-ի և այսպես շարունակ:
Կարճ ասած` ստեղծվել է մի իրավիճակ,երբ ոչ բոլոր ընտանիքներն են այսօր կարողանում արժանապատվորեն իրենց զավակներին ուղարկել դպրոց` առաջին դասարան:
Ու հիմա հարց է առաջանում` ո՞ւմ տոնն է սեպտեմբերի 1-ը կամ քանի՞սն են այն իսկապես տոն համարում:Եթե հարուստների,ապա դա հասկանալի է,իսկ եթե ոմանք կարծում են, որ դա նաև սովորական քաղաքացիների տոնն էլ է,ապա իզուր:
Ավաղ, այսօր դպրոցը վերածվել է մի վայրի, ուր, ցավոք, լավագույնս է արտահայտվում սոցիալական այն անարդարությունն ու անհավասարությունը,որ վաղուց բնորոշ է հայաստանյան հասարակությանը` սրանից բխող բոլոր բացասական հետևանքներով հանդերձ,իսկ սեպտեմբերի 1-ն էլ իր հերթին այդ անհավասարությունը ևս մեկ ավելորդ անգամ ընդգծող օր է դարձել, որը մեծամասնության մտքում, բացի հոգսառատ առօրյայից՝ ուրիշ ոչնչի հետ չի ասոցացվում:
Գայանե Մանուկյան