Մի քանի ուսուցիչներով Ասկերանի շրջանի Խնաբադ գյուղում ենք, մեր դպրոցի դասվար, նաև՝ հայոց լեզվի և գրականության ուսուցչուհի Վիոլետա Իսրայելյանի դստեր՝ Լուսինե Նալբանդյանի նորաստեղծ ընտանեկան օջախում:

Հայացքս գյուղին եմ հառած՝ բնության ծոցում ծվարած այս գողտրիկ անկյանը, մտորումներս ինձ տանում են հեռուն. տեսնես ինչու՞ է այսպես կոչվում այս գյուղը: Իմ հարցականներն ավելանում են, մեծ հետաքրքրություն կա այդ հին բնակավայրի գյուղացիների մասին, թե ինչով են զբաղվում, տնտեսության ո՞ր ճյուղն է զարգացած այստեղ:

Անհանգիստ ու մտասևեռուն մի հարց անսպասելիորեն բարձրաձայնում է իր մասին, թե արդյոք այս գյուղը տուժել է պատերազմական օրերին: Իմ հարցերի շարքն ավելանում է, թե որտեղ է գյուղի դպրոցը, որքան աշակերտ կա այդ դպրոցում և նույնքան էլ հետաքրքիր է, թե քանի ուսուցիչ է աշխատում այդ կրթօջախում:

Մտահոգությունն առկա է այստեղ, որ նոր ստեղծված այդ ընտանիքում այս գյուղը հարս եկած Լուսինեն չի կարող իր աշխատանքը թողնել մեր դպրոցում, քանի որ գյուղում աշխատատեղ չկա: Ու նորից իմ հարցերին մի նոր հարց է ավելանում, թե որքանով հարմար կլինի, որ նա ամեն օր ստիպված աշխատանքի ներկայանա Մարտակերտի միջնակարգ դպրոցը, որն այդ գյուղից 40 կմ հեռավորության վրա է: Աշխատանքից չզրկվելու տագնապ, նոր ընտանիք ստեղծելու ձգտում, որ իրար են հակադրվում ու դառնում Արցախում ապրող մարդու հոգու կսկիծ:

Աշխատանքը մարդու համար դառնում է նրա գոյության իմաստը, բայց այս հակադրությունների բարդույթում նորից բարձրաձայնում է մի հարց, որ դառնում է այստեղ ապրողների համար գերխնդիր: Ինչպե՞ս ապրել, երբ սիրում ես այս հողը, այն հայրենիքը, որ յուրաքանչյուրիս գոյությամբ է ամրագրված, բայց աշխատատեղ չկա ու դառնում ես նյութական ապրուստից զրկված:

Աշխատանքը կորցնելու տագնապ ունի նաև մեր դպրոցի տարիների վաստակ ունեցող ուսուցչուհի Վիոլետա Իսրայելյանը՝ Լուսինեի մայրը: Ու նորից անհանգստացնող մի հարց, թե թոշակառու մարդն ինչպես պիտի ապրի այդ նվաստացուցիչ, պետության կողմից սահմանված թոշակով: Նաև մյուս կողմում բարձրագույնն ավարտածների՝ աշխատանքի տեղավորվելու մեծ ցանկություն, որ իրար են հակադրում մարդկանց:

Տագնապահարույց այս հարցերը մի պահ մոռացության են տրվում, երբ այդ գյուղում լինելով, ծանոթանում ենք նաև այդ նորաստեղծ ընտանիքին հարազատ մարդկանց հետ, բարձր տրամադրությամբ Սեյրանին ու Լուսինեին մեր լավագույն օրհնանքներն ենք մաղթում, մեր ծիածանված շնորհավորանքների բազմազանության մեջ անսահման մեծ երջանկության ու խաղաղ կյանքի ցանկություններ կան, երազանքների իրականացում, շնորհակալական խոսքեր՝ այդ նոր օջախում սիրալիր հյուրընկալության համար:

Նատաշա Պողոսյան