Ամբողջությամբ տպագրում ենք Աիդա Ավդալյանը նամակը, որն ուղարկել է «USArmenianews.com » կայքին

Հարգելի բարեկամներ, 70 օր է բնակարանս ՀՈՍԱՆՔԱԶՐԿՎԱԾ է:
Հայտնում եմ, որ գազաֆիկացված էլ չէ: Զրկված եմ ապրելու էլեմեմետար պայմաններից: Ո՞ր մեղքիս համար:
Տպավորություն է ստեղծվում, որ հանցագործությունը մեր երկրում ԽՐԱԽՈՒՍՎՈՒՄ է, քանզի մեղավորները պաշտպանված են և հանգիստ ապրում են
իրենց լուսավոր բնակարաններում ....
Մայիսի 26-ին դիմել եմ ՀՀ նախագահ Ս.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻՆ, «ՀԷՑ»- սեփականատեր Ս.ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻՆ, վարչապետ Կ. Կարապետյանին, «ՀԷՑ»-ի գործադիր տնօրեն Կ.Հարությունյանին` հայտնելով հերթական անգամ ծախսված էլ. էներգիայի դիմաց չվճարելուս նպատակը, նրանց ստիպելն էր դատական նիստի ներկայանալու... Քսան օր առաջ հասարակության հետ կապերի աշխատակից Նատալիան հեռախոսազանգով հայտնեց տնօրենի որոշումը` իրենց բարեգործական ֆոնդից հատկացնել 100 000 դրամ և միացնել հոսանքս, որից ես հրաժարվեցի՝ հայտնելով, որ ՈՂՈՐՄՈւԹՅՈւՆ չեմ ուզում, կամ հարցը իր վերջնական լուծումը պետք է ստանա ամբողջությամբ, կամ պարտավորվում եմ առանց իրենց օգնության` թող օգնեն աղքատ ընտանիքներց մեկին, այսուհետ վճարել իմ կողմից ծախսված հոսանքի գումարը պայմանով, որ իրենք մասնակցեն դատական նիստին...
Նորից ԼՌՈւԹՅՈւՆ...
Մի ստահոդ պատասխան են ուղարկել նախագահի հեռագրին, որը հետագայում ձեզ կներկայացնեմ, ինձ համար քիչ առաջ կարդացել են...
Նամակով դիմել է մոտ մեկ ամիս առաջ « Սուր Անկյուն» հաղորդաշարին, որպեսզի անդրադառնան իրենց հոդվածին` ԼՌՈւԹՅՈւՆ, այսօր սեփականատերը ՌԴ չէ, որ համարձակ լուսաբանեն և մեղադրեն...
Տպավորություն եմ ստանում որ ապրում եմ ԾՈւՌ ՀԱՅԵԼԻՆԵՐԻ թագավորությունում, կամ թաթար-մոնղոլների լծի ներքո, կամ մեզ իշխում է սուլթան ՀԱՄԻԴԻ հետնորդները, այսքան էլ ԹՇՆԱՄԱԿԱՆ վերաբերմունք ազնիվ ու ԱՆՄԵՂ քաղաքացու և իր ազգի նկատմամբ...
Մեծ ու փոքր ՍՐԻԿԱ ԽԱԲԵԲԱՆԵՐՆ էլ կեղծ մտավորականի դիմակով խղճահարություն առաջացնելով են առանց անհարմար զգալու խաբում ՄԻԱՄԻՏԻՍ՝ ամեն օր մի սուտ հորինելով ԳՈՅԱՏԵՎՈւՄ...
ՍՏՈՐՈւԹՅՈւՆԸ նույնպես սահման է ունենում` ԶԱՐՄԱՑԱԾ եմ...
Զավակիս ՍՈւՐԲ ՇԻՐԻՄԸ չլիներ մեկ օրում կհրաժարվեի ՀՀ քաղաքացիությունից և կլքեի այս ՍՏՈՐ արարածների իշխանության ներքո ապրելու «ՀԱՃՈւՅՔԻՑ»...
ՄԻԹԵ՞, ԴՈւ՛Ք ՀԱՅ ԵՔ
Մեր հանճարներից մեկն այն ժամանակ,
Գոչել է` խուժանի քարերից ջարդված՝
-Ով արդարություն, թող որ ես թքեմ
ճակատին քո բաց...
Ե՛վ թուրք խուժանին, հային կոտորող,
իր տուն ու տեղից բնավեր արած
ու մեր իսկ քարով ու նորից՝ Սևակ...
Այսօր էլ ես եմ ուզում որ թքեմ,
Արդարդատության պղծված ճակատին.
Ո՛չ թուրք խուժանի, այլ այն խավարի,
Ով իմ լույս կյանքը խավար դարձրեց...
իմ հարցը դարձրած Հայ հարցի լուծում,
Քանի՜ տարի է սայլը չի շարժվում:
Հայոց հարցի բարդ լուծումն ենք ուզում.
Իմ հարցն այդ հարցից շատ բարդ է թվում...
Ամբողջ տաս տարի ու մի ստահակ,
Ում պաշտպանում է մի ,
Զենքով ու զորքով նա շրջապատված
Ինքն իրեն կարգած հրամանատար,
Մարտի է ելել ու՞մ դեմ, և ինչու՞…
-Ինչպե՞ս թե, գողի ձեռքն եմ ես բռնել...
Դու սա՞ էիր ուզում, այ բողոքական,
Դե՛ գնա մթնում ճգնիր դու սոված,
Թե մեկը օգնի, թքիր երեսիս
Քո ճշտով ապրիր, ինչքան կամենաս,
Որ «արդար» ձեռքը բռնելուփորձը
ընդմիշտ մոռանաս....
Աշխատել է նա «բարեխղճորեն»
ու հրաման է միայն կատարել...
Թող մյուսներին լինի սա խրատ,
Քո բացած ճամփով չփորձեն գնալ...
-Ի՞նչ մայր է տեսնես, լույս աշխարհ բերել,
Այդ պիղծ թաթիկն ու անվերջ համբուրել:
-Ով արդարություն ինչպես չթքեմ
ես քո ճակատին, ուղիղ տաս տարի...
Կամքս եք կոփել պողպատի նման,
Մարմինս էլ ես` ջրով սառնորակ
Ու պիտի գնամ ճամփով ես հստակ,
Այդ խամաճիկին, որ մի լավ դաս տամ...
Թուրքը իմ նախնյաց գլուխն է կոտրել
հողին տիրացել,
Դուք էլ իմ վշտից` գրպանս եք մտել
ՀԱ՞Յ ԵՔ ԴՈւՔ ԱՐԴՅՈՔ...
Ինչ արդարություն եմ փնտրում այսօր,
Հարյուր տարի ազգովի փտրելուց հոգնած`
ՉԷ, ՀԱՅ ՉԵՔ ՀԱՍՏԱՏ...
Թուքն էլ ափսոս է սրանց երեսին...
Օ՜վիրավորանք, դու անզուսպ գազան:
Ինչպե՜ս կճզմեի քեզ ոտքերիս տակ,
տեսնես ի՞նչ մայր է, քեզ ծնել՝ ստահակ...
ԱԻԴԱ ԱՎԴԱԼՅԱՆ