Որքանո՞վ է ճիշտ բարձրագույն կրթություն ստանալը, երբ ուսանողը վճարում է, ավարտում բուհը, մատնվում անգործության: Ո՞րն է օգուտը՝ բարձրագույնի փաստաթու՞ղթը, որ ստացել է նա, թե՞ անցած ուսանողական ճանապարհը, իսկ որոշ աղջիկների համար՝ երբեմն այդ դիպլոմի օժիտ դառնալու միտումը:

Բայց կա նաև մյուս կողմը՝ առանց բարձրագույն կրթության հնարավոր չէ համապատասխան աշխատատեղում ընդունվել, պետք է դիպլոմ ունենալ՝ տվյալ մասնագիտությամբ աշխատանքի տեղավորվելու համար: Նաև հիշում եմ, որ Արցախյան պատերազմից ու բռնագաղթից հետո օտար ափերում անպիտանելիությունն զգացի իմ բարձրագույնի փաստաթղթի, երբ ապրուստ հոգալու համար, առևտրական գործերի մեջ ընդգրկվելով, մոռացա դրա գոյությունը, որ միջնակարգն ավարտելուց հետո բուհ ընդունվելու երեք տարվա մաքառումների և իմ ուսանողական չորս տարվա տքնաջան աշխատանքի արդյունքն էր:
Բարձրագույն կրթությունը մեր ժամանակներում «թանկ հաճույք» է եղել, իսկ հիմա` մեր օրերում, այսպես ասած, «մոդայիկ» է դարձել: Շատ ծնողներ իրենց պարտքն են համարում երեխաներին բարձրագույն ուսման տալ` անկախ նրանից, թե ինչպես են նրանք սովորել հանրակրթական դպրոցում, և բուհն ավարտելուց հետո շատերը մնում են անգործության մատնված:
Զարմանում եմ շատ: Պիտեր Թիլը, ով հանդիսանում է Pay Pal-ի հիմնադիրն ու Facebook-ի առաջին ինվեստորներից մեկը, համոզված է, որ այսօր բարձրագույն կրթության դերը գերագնահատվում է, և մեծ մասամբ այն հանդիսանում է ժամանակի անօգուտ ծախս: Նրա կարծիքով՝ բանական մարդու համար սկզբնական կապիտալն ավելի կարևոր է, քան բարձրագույն կրթությունը: Նրա խոսքով՝ Մարկ Ցուկենբերգը և այլ հաջողակ գործարարներ այդպես էլ չեն ավարտել բարձրագույն ուսումնական հաստատությունները:
  «Բարձրագույն կրթությունը ես համարում եմ օճառե պղպջակ, այն էլ` դասական պղպջակ: Մենք կարող ենք պղպջակ անվանել այն երևույթը, որի արժեքը գերագնահատվում է, և միաժամանակ բոլորը հավատում են դրան… Ինչպես անշարժ գույքի գործակալները, համալսարանները ձեզ առաջարկում են ներդրում կատարել ապագայի վրա: Բայց մեծամասամբ բարձրագույն կրթությունը անօգուտ ժամանակի և փողերի ծախս է. սովորական երևույթ, որը ձգել են մինչև 4 տարի: ....Ես չեմ ուզում խորհուրդներ տալ, բայց  ուզում եմ ասել, որ այն մարդիկ, ովքեր ավարտել են դպրոցն ու պատրաստվում են համալսարան ընդունվել, օգտակար կլիներ մտածել այն հարցի շուրջ, թե ո՞րն է իմաստը նման կրթության, ո՞րն է դրա նպատակն ու ո՞ւր է այն տանում»:
Նրա կարծիքն իր համախոհներին գտավ ուսանողության շրջանակներում, երբ տարիներ առաջ նա առաջին անգամ հայտարարեց իր ոչ սովորական ծրագրի մասին, որ համապատասխան գումար կտրվի բիզնեսում ներդրումներ կատարելու համար... Եվ նա ստացավ ուսումը թողնելու ցանկություն ունեցողների ավելի քան 400 հայտ: Հայտերի  զգալի մասը առաջատար և հեղինակավոր  բուհերից էին...
Գուցե մեզ մո՞տ էլ ավելի հարմար կլիներ՝ այդպիսի ծրագիր լիներ, որի համաձայն` գումար տրամադրվեր, և այն ներդրվեր որևէ բիզնեսի մեջ: Կարծում եմ՝ դա ավելի օգտակար կլիներ, քան ծնողների գրպանի հաշվին՝ դպրոցի որոշ շրջանավարտների՝ բուհերում ձևական անցկացրած ուսանողական տարիները: Բայց արդյո՞ք մեր օրերում կգտնվի մեկն այն հայ փողատերերի մեջ, որ համարձակորեն նման ծրագիր կառաջարկի մեր երիտասարդներին...
Նատաշա Պողոսյան